Araştırdık; her çocuk mutlaka annesinden dayak yemiştir. Anne evin haşereleri çocuklarla başa çıkamayınca elinin altındaki silahını (terlik, süpürge vs.) kuşanıp birini bir köşeye birini bir köşeye püskürtmüş ve kendi yöntemiyle sükûtu sağlamıştır.
Dünyada hiçbir kadın problemler karşısında Türk kadını kadar usta çözümcü olamaz. İddia ediyoruz!
Annelerimizin silahlarını örneklerle açıklayalım;
İlk olarak annelerimiz tehdit eder. Bunlar farklı manalarda kullanılsa bile çocuk mesajı anlar. Nedir bunlar? “bak göze dur şırkarım, tek dur döşerim, yumuşadırım, somsaklarım, uzadırım, ümüğünü sıkarım, golunu ganadını ayırım, dayak aşı ederim… gibi sonra çok güzel tükürür. Öyle bir tükürür ki hedef diğer silahlarda olduğu gibi asla şaşmaz. Tükürük güdümlü olduğu için hangi deliğe girerse girsin takip eder yakalar. Hem ruhsal hem de fiziksel bir çöküntü yaşatır. Kaşlar çatılmış, surat ağızda toplanmış ve mühimmat hazırlanmaktadır. Ağızda ustaca teknikle biriktirilen tükürük insan yüzünün en savunmasız hedefini bulacaktır.
Bu, sabrı iyice taşan annelerin kullandığı ilk sindirme harekatıdır. Zaten çocuk anlamıştır. Çocuğun; “Anne vur emme tükürme” yalvarmaları artık işe yaramaz. Çocuk “yüzü tükürük, başı yumruk” pısmıştır. Hemen ardından hücum başlar. Sıra ayağında ya da elinin hemen altında bulunan terliğe gelir. Anne sinirden kıpkırmızı kesilmiştir. Karşı taraf geri çekilmeye hazırlanır. Lakin nafile… Fırlatılan uzun menzilli terlik hedefe kilitlenir ve çocuk hangi deliğe kaçsa nokta vuruşu mutlaka başarı ile gerçekleştirilir. Zaten dua etsin ki vursun, yoksa sinir katsayısı artar ve savaş kızışır.
Dünyada hiçbir anne hatta hiçbir keskin nişancı Türk annesi kadar başarılı olamaz. Kanıta gerek yok, her çocuk bu terliğin tadına bakmıştır, şahitlik yapar. Sıra çökertme harekatına gelmiştir. Usuldan yaklaşan anne, etraftakilere çaktırmadan işaret parmağı ve baş parmağını kullanarak “çimdikleme” denilen tekniği kullanır. Bu tekniğe “tifo iğnesi” adı da verilmiştir. Dünyada hiçbir acıyla kıyaslanamayacak bu teknik vücudun farklı yerlerine uygulanır. Ama bu silahın tadını her çocuk farklı anlatır. Her annenin çimdiğinin tadı başkadır.
Eğer anne çok sinirli ise cepheye en ağır silahla çıkar; süpürge! Çocuk itina ile sıkıca kolundan tutulur, süpürge ters çevrilip, sap kısmı ile evire çevire kabasına vurulur. Burada hedef çok önemlidir, zaten anneler çok usta olduğu için en hassas bölgeye; beline vurmaz.
Aynı teknik, “maşa” denilen sobalı evlerde bulunan demirden iki bacaklı bir alet ile de uygulanır. Lakin bu alet mevsimlik olduğu için sadece kış aylarında kullanılmaktadır. Bunun yanında *çelki-çımkı, *kesek gibi aletlerle de çocuk püskürtülür. Bu teknik genelde akşam eve gelmeyen çocuğun sokakta kıstırılmasında ya da önüne alıp koşturulmasında kullanılır.
Ama kabul edelim ki dünyanın sonu gibi gelen bu dayakları arar oluruz. büyüdükçe hayattan yediğimiz dayağa kıyasla bizi gülümsetecek kadar tatlıdır. Ve keşke deriz, keşke çocuk olsak da gene O günlere dönsek. Yediğimiz dayaklara razı oluruz.
Yazarın amacı: Okuyucuyu tekrar çocukluğuna döndürüp gülümsetmek, derin bir iç geçirtmek. Her yediği dayağı bugün yemiş gibi hatırlatmak…
Soru: Yazar amacına ulaşmış mıdır?
İtiraf: Keşke her yediğimiz dayak, annemizden yediğimiz gibi olsaydı.
*çelki-çımkı: İnce selvi çubuğu
*kesek : sertleşmiş iri toprak parçası
Mart 9th, 2009 on 20:30
YÖRÜK KIZI
anneciğimle birlikte öyle bir okuduk ki hayran kaldık ellerine sağlık emeklerine sağlık yüreğine sağlık.
YAZAR ASIL AMACINA ULAŞMIŞTIR.FAZLASIYLA
uzun zamndır okudugum en güzel yazı
uzun zamandır okuduğum en gülümseten yazı
uzun zamandır başıyla sonunu bir çırpıda okuduğum yazı
uzun zamandır hatta 6 ayla bir yıl içerisinde hiç bitmesin diyerek okuduğum yazı
Mart 11th, 2009 on 14:35
teşekkür ederim dilek.