“Baba yüreğim kanıyor, Duman duman hasret tütüyor her yanım baba… Şimdi düşsem şu dalgalara boğulur muyum?.. Yine tutar çıkartır mısın baba?.. Yoksa duymaz mısın sessiz çığlıklarımı tuzlu sularda?..Martılar siyah baba, martılar siyah Çığlıkları gecenin ahengini boğuyor baba Baba, baba korkuyorum, tuzlu bir yaşamın arasında, Martılar siyah baba, martılar siyah…”
geçen 3 aya kadar içim içimi yiyordu ..bu sesleniş gibi bi yanım hep böyleydi…10 yıl bi kopuş vardı babamla ben arasında…sanki koca bi asra denk düşmüştü de ben kala kalmıştım bir başıma…neden baba?neden baba diye diye yedim kendimi..kendimi sarstıkça daha da bi kısır döngü ..acıydı yaşadıklarım bu kopuş anlarımda..yanımda olmalı diye sürdürdüm hep…onun tarafından bile baksam yine aklım almıyordu..babamın yaşadıklarını bile onsuz kaldığım zamanlarımda çektiklerimle yan yana koyunca terazi hep benden yana çekiyordu..belki yine tek olsam bu kadar sarsmazdı bu kopuş iki de yavrum varken daha çok ağır geliyordu babamın bu vurdumduymazlığı..ve gerçekten acıydı hissettiklerim..
3 ay önce şiddetli bi başağrısı ve akabinde 3 gün beyin kanama riskiyle hastanede yatış sonrası…yanıbaşımda babişkom ..babamın sarışları..babamın öpüşleri..geçicek diyen yüreklendirmeler..güçlüsün sen kızım diyen fisıldamalar..o on yıla tekme attı..hiç bişeyi unutmayan ben yaşadığım onca omuzsuz yılları unutmaya nasılda hevesliymişim hala şaşıyorum…günümde babamın varlığı sürüyor vıdı vıdı yapsın…yesin beni ama yanımda da olsun..herhali güzel olan babamın bu halleri de kabulüm artık..çünkü ona sarıldığımda biliyorum ki o da bana sarılıyor..baba kız sarmaş dolaş..isteğim sürsün hep..onsuz da kalmayı istemiyorum çünkü..
Son yorumlar