Bay Gri

Elif Şafak’ın AŞK romanının kitap kap rengi değişmiş. Çünkü maço erkekler yanlarında pembe kitap  taşıyamıyorlarmış. Elif Şafak da yayıncısıyla birlikte aldığı karar sonucunda, kitabın pembe rengini gri kapakla değiştirip yeniden basımına izin vermiş.
 
Hadi gel de yazma şimdi bir kısım erkek milletini. Yazara da iki çift lafım olacak tabi ki.
 
Öncelikle bu nasıl bir cinsiyet kompleksidir, gerçekten anlaşılır gibi değil. Hep ille de bir haremlik selamlık mı yaratacak erkek? Sanırım, bir türlü kadın cinsiyle yanyana gelemeyecek. Ve bir gün bir bakacak ki bu zihniyetle, kadının gerisinde kalıp az gidecek uz gidecek bir arpa boyu yol gidecek. Eee hayat bu, bir kısım erkeğin bugünkü korkaklığını yarınlarda kadınlar daha da gelişerek onlardan tahsil ediverecek.
 
Oldum olası ”erkek adam hiç bir şeyden korkmaz” diye kazımıştır beyinlerimize birileri. Duyduk duymadık demeyin, erkek adam pembe renkten korkuyor, ey ahali…
 
Gelelim Elif Şafak’a. AŞK gibi bir sanat eserini hangi kadınlık iç güdüsüyle boyun eğdirdi ki bu halkın önünde? Bu nasıl bir taviz? Biraz tiraj kaybını göze alsaydı da, romanının da AŞK ın da önünde saygıyla eğilseydik keşke.
 
AŞK renk değiştirince, Aşka gölge düştü bence…

Benzer yazılar

• 24 Ocak 2010 -- Gerçek aşkın acısı geçmez, hafifler (7)
  Sözünü ettiğim, gerçek aşk. Hakiki, sahici, kör edici cinsten olan. Kendinden vazgeçiren, önceliği sevdiğine verdiren o muazzam histen bahsediyorum.   Öyle günümüzde ayağa düşmüş hallerdeki duygudan...
• 18 Ocak 2010 -- Yedi krala küstüm (5)
  Dönüp tarihime bakıyorum, şimdiki bana ben bile şaşırıyorum. Ben ki yedi kralla barışıktım oldum olası. İyi de yedi kralın yediside mi bana yamuk yaptı? Bu ne izolasyon böyle bendeki. Bu nasıl padişah...
• 04 Ocak 2010 -- Kendim için seviyorum (8)
  Ne olursa olsun ve kim olursa olsun, düşmüyor içimde hazan yaprağı. Kimse ölmüyor yüreğimde, izin vermiyorum. Elim varmıyor bir kazma bir kürek alıp iç çeperlerimde mezar kazmaya. Gönlüm el vermiyor y...
• 26 Aralık 2009 -- Kaç mevsim buruşturduk seninle (2)
  Yine el ayak çekildi. Yine çöktüm gecenin başına, iki kişilik yalnızlığımla. Yüreğimin çilingir sofralarında seninle demleniyorum. Biliyor musun her esirgediğin sözün, her kısa cümlen ayrı bir meze...
• 16 Aralık 2009 -- Oyun değil, hayat bu (3)
  Oyun değil hayat bu...Eğer hayat oyun olsaydı, bu kadar zorlanmazdık. Dizlerimiz kanardı en çok, bu kadar paralanmazdık. Hata yapmazdık bu denli, kurallara uyardık.Yok olmadı mı, mızıkçılık yapar, rah...
• 19 Ekim 2009 -- Tatlı dile, güler yüze tav oluyorum (1)
  İş yoğunluğumdan arta kalan zamanlarımda, genelde haftasonlarında kendimi şımartmak istediğimde, bir alışveriş merkezinin orta katında, sigara içebildiğim balkonlu restauranda, somonlu makarna yerim. ...