Sen, beni bilirsin hayat. Dosdoğru gittim hep, zig zag çizmeyi bile beceremedim. Yağmurlarım çok indi yanaklarıma. Yanaklarıma olsa iyi, çok aktım sağnak sağnak iç duvarlarıma. Beni bilirsin, olmamıştır isyan ettiğim. Ağzımı açıp bir gün bile ” güneş ne zaman açar bana” demedim.
Kimsenin üzüntü sebebi olmadım, olmak da hiç istemedim. Kimseyi isteye dileye ve bilerek incitmedim. Kırıldığımda çok oldu benim, tuzla buz olduğumu da bilirim. Tamam kimilerine gücendim ama hep affetti yüreğim. Belki bazen serttim ama kesinlikle merttim. Ya tam vaktinde konuştum yada sonsuza kadar susmayı seçtim. Kimseyi örselemedim, itmedim. Düşeni de kaldırmadan geçmedim. Bir yudum isteyene, bin damlamı verdim. Yetemediğimde bile mükemmeldi niyetim.
Sen beni iyi bilirsin hayat. Hiç bir şeye açlığım olmadı. En yok anımda bile hiç bir şeyde ve kimsede gözüm kalmadı. Üstüne üstlük eksik gedik her zaman, şükürleri de dilime dolamadım mı?
Çoğu zaman ışık, kimi zaman gölgeydim. Karanlığa ise hiç meyl etmedim. Kini barındırmadım içimde bilirsin, öfkelerime yenilmedim. Havva kızıydım, insandım. Ben de herkes gibi etten kemiktendim ama bugüne kadar acı söz bırakmadım ardımda, tatlı tatlı direndim. Ne iyim durdu içimde ne de saf kötülüklerim. Hep çok sevdim sevmeyi, sevilmek lükstü bende. Sevdim mi tam sevdim, en ulvi hislerin hakkını verdim.
Bilirsin, gülücüklerim çookk asılı kalıp dondu yüzümde. Ama gülerken ki mimiklerim, bugün en derin çizgilerim.
Sen de bana iyi davrandın hayat ama sanki ben sana daha cömerttim. Bilirsin, bilmem istemeyi. ”İstemek” olur adı. Sen lütfet, şimdi tahsilat zamanı…
Ey hayat! şimdi tahsilat zamanı
Son yorumlar