Baktığınızda hayaller kurduğunuz, her evresine şahit oduğunuz, hergün gözlemlediğiniz bir ağacınız varmı sizinde? Benim var hemde iki tane. Biri ofisin önünde, hergün izliyorum onu, kahvemi karşısında içiyorum, bugünler de yavaş yavaş yalnız kalışını izliyorum. Hergün biraz daha soluyor rengi, hergün biraz daha yalnız kalıyor.
Bir süre sonra tamamen yalnız kalacak, terkedecek her bir yaprağı onu…Diğer ağacım Bursa-Gemlik yolunda…45 dakika süren bir yolculukta yeşilin her rengiyle karşılaşabiliyorum. Bulunduğum bölgeden ayrıldığımda bir ezan sesini duymadığımda kendimi huzursuz hissediyorum, birde yeşilden uzak yerlerde. Nefes aldığımı hissedemiyorum sanki. Burdaki ağacım bir tepede. O tepe ona ait sanki, o tepenin hakimi o. Tek başına salınıyor orda…Gelip geçerken bakışıyoruz:)
Bazen dertlerden hüzünlerden kurtulmakta böyle birşey diye düşünüyorum. Üzüntüler hatta bazen dibe vurduğumuz anlar yaşıyoruz..Sonra ufacık bir ışık bir umutla tekrar ayağa kalkıyoruz ağaçlar gibi yeniden yeşeriyoruz, yeniden doğuyoruz.Yeniden gülümsemeye başlıyoruz, hayata tutunuyoruz.
Mailime gelen ağaç ev resimleri yazdırdı bu yazıyı bana. Hepsi birbirinden güzel. Tatilimi Olympos’un meşhur ağaç evlerindemi geçirsem diyede düşünmedim değil. Ama Ekim ayındayız ve hala izine çıkamamış ve izin tarihi hala belli olmamış biri olarak sadece düşünebildim:(
Lütfen kendimizi bu güzelliklerden, sağlık ve hayat kaynaklarımızdan mahrum bırakmayalım…Hepimizin bir ağacı olsun, kendi ellerimizle diktiğimiz, hayat verdiğimiz…
Sen ağaçların aptalı
Ben insanların
Seni kandırır havalar
Beni sevdalar…
Aziz Nesin’in Arkadaşım Badem ağacı şiirinden bir dörtlükle ustayıda anmış olalım.
Hoşçakalın…
Ekim 10th, 2009 on 12:54
sevgili selda hanım,benimde katalpa cinsi bir ağacım var.her ilkbaharda yapraklarının merhaba ,her sonbaharda by by deyişleri çok keyifli teşekkürler.