Bir doğum olduğunda bazen şanslı bebek/şanssız bebek tabirleri kullanılır ya hani, o da doğuştan şanssız bebeklerden biriydi. Daha doğuşunda sorunlarla karşılaşmış, şanssız bir şekilde bu dünyaya gelmişti.
Hayat ona baştan gülmemişti. Çok çare aramışlardı ama bir sonuç elde edememişlerdi.
Mertcan eli ayağı tutmayan, diğer çocuklar gibi koşup oynayamayan, bir kez bile anne baba diyemeyen, yemeğini kendi yiyemeyen, oturamayan sadece yatarak yaşama tutunan bir çocuktu. Doğal olarak bakımı da kolay değildi. Üstelik yaşı ilerledikçe az da olsa vücudu gelişiyor, bu nedenle bakımı biraz daha zorlaşıyordu. Ama anne, bütün bunların üstesinden o yüce şefkatiyle bir bir geliyordu. Evdeki ve dışarıda ki yaşamını ona göre ayarlıyor, hayatını ona göre dizayn ediyordu. Dışarıdan bakıldığında zor bir durum gibi gözükse de bu konuda annenin en ufak bir şikâyeti bile olmuyordu. Her şeye rağmen onları, rahatsızlandığında sıkıntısını anlatamaması bu yüzden derdini bilememeleri üzüyordu sadece.
Aile, babadan kalma evlerinden diğer iki küçük çocukları ile kıt kanaat geçinerek yaşamlarını sürdürüyorlardı. Bu arada küçük kardeşlerinden biri de okula başlamış, bu yüzden de masrafları da günden güne artar olmuştu.
Baba ise birçok iş denemiş ama bir türlü başarılı olamamıştı. Bunu yanında bir de bir suçtan ötürü zanlı sıfatıyla ceza evine düşmüş, dolayısı ile işinden de çıkarılmıştı. Aile kıt kanaat geçinirken üstüne bir de bu olay olunca iyice zor duruma düşmüşlerdi. Çevresinde manevi destek olan az çok vardı da maddi destek yapabilecek çok fazla kişi yoktu.
Günler çaresizlik ve sıkıntılar içinde geçiyordu. Bir yardım eli bir umut bekler dururlardı. Ama çok fazlada bir ışık da belirmiyordu. Buna rağmen yinede umutlarını kaybetmiyor, sabırla hayata tutunmaya çalışıyorlardı. İşte tam bu sıralar devlet, bu tür ailelere evde bakım ücreti altında yardım paketi açıkladı. Sanki imdat sesi duyulmuş can simidi atılmıştı üzerlerine. Yaklaşık ayda beş yüz lira civarındaki bu yardım onları biraz rahatlatıp adeta nefes almalarını sağlamıştı.
İşin ilginç yanı ise Mertcan’ın bu sefer ailesi için can simidi oluşuydu. Birde, başka hiçbir geliri bulunmayan ailesinin günümüz şartlarında azda olsa kendisine bağlanan maaşı ile onların geçimini sağlayan biri konumuna gelişiydi.
Ne kadar acı ve tuhaf bir durum değil mi?
Yatağa bağımlı çocuk iken ailenin geçimini sağlamak!
Doğrusu bir sosyal proje ancak bu kadar bir aileye direkt etki edebilirdi.
Bu hikâyenin dışarıdan görünen etkisiydi. Fakat birde görünmeyen etkisi vardı tabii. Maaş bir yana, annenin Mertcan’la yaşadığı zorluk ve sıkıntılarından şikâyeti olmamasına rağmen, gerçek manada devletin şefkatli eliyle paylaşılmış olması onun gücüne güç katıyordu. Bunun gurur ve onurunu ise yüreğinin en derininde her zaman taptaze ve canlı bir şekilde yaşıyordu.
Sonuçta böyle yavrusu bulunan cefakâr anneleri kutlamak, bu sosyal projeyi hayata geçirenleri de ayrıca takdir etmek gerek.
Dileriz ki devlet bu tür başka sosyal projelerle vatandaşını kucaklayıp bağrına basmaya devam eder.
Son yorumlar