Bugün gözlerim için doktora gittim, sıramın gelmesini beklerken görevli tekerlekli sandalye ile yaşlı bir teyzeyi getirdi ve yanında da orta yaşlı bir bayan var. Önce teyzenin kızı olduğunu düşünsem de sonradan konuşmalarından komşusu olduğunu anlıyorum.
Doktor teyzeyi muayene ediyor ve ardından diğer odaya geçip göz tansiyonunu ölçtürmesi isteniyor. Bu arada teyze yürüyemediği için kendisine yanındaki komşusu ve ben yardım ediyoruz. Tansiyonunu ölçtürüp yeniden bekleme koltuğuna oturtuyoruz teyzeyi.
Ben sessizce sıramı beklemeye koyuluyorum yaşlı teyzenin komşusu yüksek sesle ona “ben aşağı inip falanca kişiye haber vereyim diyor ’’ belli ki teyzenin kulakları da ağır işitiyor giderken komşusu bana göz kulak olmamı rica ediyor peki diyorum.
Sohbet ediyoruz lebibe teyzeyle..
Komşun muydu teyzecim diyorum evet diyor,
Allah razı olsun benim için koşturuyorlar diyor.
Benim ne kızım var ne oğlum akrabalar çok uzaktalar eşimi 77 de kaybettim ama hiç yalnızlık çekmedim diyor şimdiye kadar. Bütün bacaklarım kireçlenme yaptı artık yürüyemiyorum bastonumla geziyorum. Kulaklarım da ağır işitiyor duymuyorum diyor. Doktora gözlerim için geldim onlar da görmezse ben ne yaparım diyor..
Her kelimesinde ben kayboluyorum dudaklarım kuruyor yüreğim kocaman gel demek istiyorum yapayalnız kalmana gönlüm razı gelmez demek istiyorum ama diyemiyorum.
Senin ziyaretine gelmek isterim mutlaka diyorum gülümsüyor.
İçime acı acı bir şeyler çöküyor yüreğim yanıyor, yıllar yılı yapayalnız yaşamak zor elbet ama yalnız ölme ihtimali insanı kahrediyor. Lebibe teyze yalnız, o bizim sınavımız belki de diye geçiriyorum içimden empati yapacak mıyız acaba diye gönderilmiş bir melek. Muayenemi olup yanına gidiyorum bana dua ediyor ve sakın hiçbir şeyi kafana takma, kendini hiçbir şey için üzme diyor (kendimle ilgili hiç bir şey söylemedim ona). Diğer insanların şaşkın bakışları arasında birbirimizi sarılıp sarılıp öpüyoruz…Aşağı iniyorum ve teyzenin komşusu ile karşılaşıyorum hemen adresini alıp teyzeyi ziyarete gitmek istediğimi belirtiyorum memnun oluyor kendisine teşekkür edip ayrılıyorum hastaneden.
Evet hala insanlar yaşıyor aramızda Lebibe teyzeyi yalnızlığa mahkum olmadan hayatta tutan komşuları onu hastaneye getirmek için imkanlarını seferber eden o gönlü güzel insanlar. Bu yaptıkları elbette bir görev olsa da vicdanı olmayanın görev tanımadığını unutmamak lazım. Yaşlılarını baş tacı etmeyen bir toplumun vicdanı olduğundan bahsedilemez. Onlar aynı çocuklar gibi evlerin neşesi ve büyük bir kütüphanedir bilgi ve deneyim dolu beyinleri ile. Çocuklarımıza sahip çıktığımız gibi koruyalım onları da…
Sevgiyle muhabbetle kalın. Gözlerinizi dört açın melekler her yerde olabilir 
Son yorumlar