Dışarıda aralıksız saatlerdir yağmur yağıyor. Gök delindi sanki. Aklıma kardeşim geldi gök gürledikçe. Ne zaman gök gürlese önce bir iki mızıldanır sesini annemlerin yatak odasına duyuramazsa bu sefer annemlerin kapılarının önüne gider ” Anneciğim babacığım gök gürlüyor korkuyorum acaba bu gece sizinle yatabilir miyim? ” derdi.
Anne yüreği dayanır mı tabi ” Gel benim canım oğlum. ” der koynuna alıverirdi kardeşimi. Sonra annemler yanıma gelir ” Kızım gel sende aramızda yat bu gecelik belki korkmuşsundur. ” derlerdi. Bende cevap hazır ” Daralırım ben uyuyamam öyle. Siz yatın derdim dönerdim popişimi anneme. ” Sonra annemlerin kahkaha sesleri gelirdi odadan babam artık ne anlatıyorsa belli ki uyku falan uyudukları yok. Sinir olurdum tabi, alırdım elime yastığımı açardım kapılarını ardına kadar ” Gülüyorsunuz uyuyamıyorum.” derken kendimi çoktan aralarına yerleştirmiş bulurdum.
Babam başlardı bir beni bir kardeşimi gıdıklamaya. Sonra uydurduğu saçma sapan masalları anlatırdı gülmekten uyuyamazdık. Ne gök gürültüsünü duyardık ne de başka bir şeyden korkardık o an. Yavaş yavaş uykular gelince de ben alırdım yastığımı babamın göbeğinin üzerinden geçer yatağıma doğru yol alırdım. Annemler kardeşime ” Bak ablan ne güzel kendi yatağına yatmaya gidiyor aferin benim kızıma hadi sen de git ablanla. ” derlerdi. Bizimki yarım ağızla gülerek uyuyor numarası yapardı. Geceyi annemlerin odasında geçirirdi.
Şimdi elektrik elektronik mühendisliği okuyan kardeşim staj yaptığı fabrikada sabahtan akşama kadar transformatörler üzerine bol gürültülü deneyler yapıyor. Eskiden bunlardan korkan kardeşim şimdi heyecanla “Abla bugün şu kadar volt elektrik akımı verdik çıkan enerji patlamasını görmeliydin. ” diye hevesle anlatır oldu. Onunla gurur duyuyorum. İyi ki böyle özel bir kardeşe sahibim.
Son yorumlar