Çocuklar, belki de dünyanın en büyük neşe kaynakları… Sonsuz neşeye sahip olan ve sadece an’da yaşamanın ne olduğunu bilen çocuklar… Peki çocukluğunu yaşamayadan büyümek zorunda kalan kaç tane çocuk büyüttük ve onları mevcut sistem içinde yuttuk ?
Sokağa çıktığımda evi yurdu olmayan belki de evini hiç tanımamış çocukları görüyorum. Bazıları hangi durumda olursa olsun gözlerine baktığımda görüyorum ki mutlu. Ne üzerlerindeki kıyafetler ne asla sahip olamayacakları cep telefonları ne de başka şeyler… Ellerindeki çöp torbaları ile her gün başka yeri evi yapan ailesi olmayan çocuklar…
Birçok şeye sahip olan ama asla değerini bilmeyen çocuklarda tanıyorum. Sahip oldukça sahip olduklarının esiri olan çocuklar… Anne ya da baba sevgisi yerine sadece satın almayı bilen geleceğin para tutkunu çocukları…
Her şeyin değerini bilen ama yine de şiddete maruz kalan çocuklar…En güvendikleri ya da en güvenmeleri gereken kucaklar tarafından aldatılan çocuklar…
Görünürde mutlu ama iç dünyalarına baktığınızda anne ya da baba sevgisi görmemiş çocuklar…Sevgiyi bilmeyen geleceğin şiddet yanlısı çocukları…
Başkalarının doğrularını ilahlaştıran çocuklar…
Bütün bunları gördükçe herkesin anne ya da baba olmaması gerektiğine daha da çok inanıyorum. Keşke çocuk sahibi olmak isteyenler bir dizi kontrol sisteminden geçse, keşke her aile bu çarpık düzendeki bir çocuğun hayatını kurtarsa ve kendi çocukları gibi sevse ailelerine kattıkları çocukları… Maalesef benim keşkelerim ütopyadan ileri gidemiyor.
Çocukları suçlamak çok kolay ama neyi, neden yaptıklarını bilmek istemek yürek ister. Gerçekten o kadar yüreğimiz var mı ?
Mart 31st, 2011 on 01:12
Sadece herkesin gördüğü ama pek farkında olmak istemediği şeyleri yazdım. Çok teşekkür ederim.
Nisan 6th, 2011 on 20:40
Bir gün çocuk esirgeme kurumuna yemek götürmüştüm.Eve dönerken bahçede bir kız çocuğu arkamıza takıldı gitmiyor Nolur benide götürün diyordu.Gözlerim yaşarmıştı ağlayarak eve dönmüştük,çocuk sahibi olmak isteyen ailelerin bir dizi kontrolden geçmesi çok iyi olur aslında öyle bir kanun çıkarmaları lazım yoksa,o arada olan çocuklara oluyor.
Mart 25th, 2011 on 22:00
Gerçekten nefis bir yazı olmuş. ” Her şeyin değerini bilen ama yine de şiddete maruz kalan çocuklar… En güvendikleri ya da en güvenmeleri gereken kucaklar tarafından aldatılan çocuklar…” Bencilce öfkelerini çocuklarına kusan,yokmuş gibi davranıp, sokaklara salan, hatta çıkarları uğruna yavrularını satan, tüm anne ve babaları kınıyorum. Ve bu yazınız için sizi gönülden alkışlıyorum.