Daha önce hiç dikkatinizi çekti mi bilmiyorum ama çağımızda insanlar artık arkadaşlarıyla sevgili gibi davranıyorlar.
Hani büyükler der ya bizim zamanımızda bu şekilde olsaydık keserlerdi bizi, hakkatten alakası yok o dönemle. Bunu nerden biliyorum o kadar yaşamadın ki diyeceksiniz, bunları da çok sevdiğim bir amca ile rakı&balık eşliğinde inceleme fırsatı bulmuştum bir keresinde… Şimdiki ilişkileri eleştirmiyorum yanlış anlaşılmasın, insanların özgürce davranabilmesi, dönemimizin tabulardan baskılardan çok daha arınmış olması çok güzel bir şey tabiki, zaten konumuz da bu değil…
Arkadaşımızla, gülüp eğleniyoruz, sabahlara kadar coşuyoruz, onu sahipleniyoruz, gerekirse kavgamızı ediyoruz onun için, sınırları aşmadan küçük flörtleri bile unutmuyoruz… Sevgiliniz olmadığı için de çok büyük sorumluluklar yüklemiyor insana sonuçta sevgili değil ya… Hatta gaza gelip yaptığımız çapkınlıklardan, ilginç anılarımızdan rahatça bahsediyoruz. Bazen oturup uzun uzun bir konu üzerinde tartışabiliyoruz birbirimizi kırmadan. Ama bir şeyler eksik kalıyor, ne kadar ilerlerse ilerlesin bir çekinme oluyor insanın içinde, ya elimdeki arkadaşlıktan da olursam diye…Bu arkadaş perspektifinden bakışı…
Gelelim sevgilimize; sevgilimiz olduğunda arkadaşlıktaki sahiplenmemiz artıyor ve kendi kafamızdaki birtakım tabuları ortaya çıkarıyoruz. Bunu çıkarınca yasaklar, kısıtlamalar devreye giriyor, o bizim ya sonuçta… Bir konu konuşulmadan önce iki kere düşünmek gerekiyor, çünkü söylediğimiz her şey aleyhimizde delil olarak kullanılabilir değil mi? Hele ki daha önceki kaçamaklardan bahsetmek falan asla denenmemeli… Bir konu üzerinde tartışılınca olay samimiyetten alınan gazla kavgaya dönüşbiliyor genelde… Ama resmiyette daha rahatız sonuçta, benim sevgilim diyebiliyorsunuz arkadaşlarınıza, ayrıca sizin arkadaşlarınızın da “abi sevgilisi yoksa bana ayarlasana” gibi isteklerinden de kurtulmuş oluyorsunuz. Ama yine bir şeyler eksik kalıyor dediğim gibi…Sadece sevgili olursak da olmuyor anlaşılan, yürümüyor en azından…
Çok sevdiğim bir insan bana şunu demişti bir keresinde “İnsan sevgilisiyle arkadaş da olabilmeli”.. Aklımızdan geçmiştir çoğumuzun.Peki bunu hiç deniyor muyuz acaba? Sevgilimizle arkadaşmışcasına rahatça eğlenebilmeyi, beraber rahatça eski defterlerden (tabi ölçüyü abartmadan) kavga etmeden konuşabilmeyi denediniz mi hiç? Gerektiği zaman da bir arkadaş gibi geri çekilebilmeyi, bana vakit ayırmıyosun diye kavga çıkarmak ya da küsmek yerine o sizin yakın bir arkadaşınızmış gibi. Arkadaşken farklı şeyler paylaşılır, sevgiliyken farklı şeyler paylaşılır. Peki arkadaşken paylaşılan şeyler sevgiliyken de paylaşılmaya devam edilemez mi?
Bu iki rolü birbirine karıştırmadan, sevgililerinizle arkadaş da olabilmeniz dileğiyle…
Temmuz 2nd, 2010 on 04:51
Arkadaşlıkta da aşkta da, eksiklikler var. Gerçek aşk öldü çocuklar. Şimdi sevgilerde stratejiler var…
Oysa, ”Sevgide strateji kurgulanmaz ve uygulanmaz. En güçlü strateji, sevginin kendisidir”
Gerçek aşk, paha biçilmez bir hediyedir ki, pamuklara sarıp sarmalayıp koklaya koklaya sevmek demekti… Ve eskidendi…
Güzel konu, güzel yazı sizi kutluyorum Sevgili Melih…
Temmuz 2nd, 2010 on 14:31
yorumunuz için çok teşekkür ederim, konu da insanların bir türlü beceremedikleri şey doğal davranabilmek değil mi?
Temmuz 1st, 2010 on 19:19
Fakat ne yazıkki, zamanımızda bu tip sevgiler yani gerçek sevgiler kalmadığından uzun ömürlü, sağlıklı ilişkiler kurulamıyor.
yorumunuz için teşekkürler…
Temmuz 1st, 2010 on 19:12
sevginin normali budur zaten. sevgiliyi aşk gibi , sevgi gibi, tutku gibi görürken bunun yanında sadık bir dost gibi , arkadaş gibi , eş gibi de görmeli insan. o zaman tadından yenmez
yazı için teşekkürler