Henüz 3 yaşındaymışım. Hiperaktif bebeklik çağlarım. Üzerine üstlük şimdikinden daha beter bir sevgi kelebeği varmış içimde. Herkes beni seviyor, ben zaten herkese bayılıyorum havalarındaymışım.
Özellikle de kuzenlerime karşı böyle. Ne de olsa aramızda pek yaş farkı yoktu onlarla. Birisi 4 yaşında o zaman diğeri ise 7. Her gün ya onlar bizde, ya da biz onlarda. Sonrasında kuzenlerim kızamık çıkartıyorlar. Tabi ailede herkes panik. Teyzem telefon açmış anneme “Aman ablacım kızlar kızamık çıkardı. Elif i getirme şimdi hiç hastalıkta çıkarmadı bulaşır falan kızlardan Allah korusun.” demiş. Ben bu konuda söz dinler miyim? Her gün tutturuyormuşum “Tuğba ile Olcayı istiyorum” diye. Ağlıyormuşum, zırlıyormuşum, küsüyormuşum ama nafile.
Durumun ciddiyetinin farkına varmışım ki 3 yaşında oturmuş plan yapmışım. O zamanlar müstakil iki katlı bahçeli bir evimiz vardı. Kuzenlerimin evi bize yaklaşık 20 dakika uzaklıktaydı. Anneannemin bize geldiği bir gün annem mutfakta hazırlık yaparken, anneannemde bahçede çiçeklerle ilgileniyormuş. Ben ise hiç sormayın son sürat kaçma hazırlığında. Tabana kuvvet 3 yaşında yolları yardıra yardıra doğru kuzenlerimin yanına. Kuzenlerimin kapısını çaldığım gibi pır içeriye evcilik oynamaya. Teyzemde o gün karşı kapı komşusunda. Geldiğimden haberi bile yok kadının.
Annem bahçeye geldiğinde anneanneme sormuş “Anne Elif nerede?” diye. Anneannem anneme bakmış “senin yanında değil mi kızım? Yanına yollamıştım az önce” demiş. İkisi de panik halde bütün evi ve bahçeyi alt üst ediyorlar. Ama Elif yok ortada. Annem ağlamaya başlamış “10 yıl sonra kucağıma aldım Allahım yardım et. Kesin biri kaçırdı Elif i” diye. O zamanlar her yere yeni yeni evler yapılıyormuş, etraf inşaat sahasından geçilmiyormuş anlayacağınız. Annemin aklına da direkt birisi kaçırdı ya da yapılan inşaatların dibi su dolu içine düştü boğuldu gibi şeyler geliyormuş. Hiç başına böyle şeyler gelecek tip var mı bende. Cin gibiyim cin 
Sonrasında ise teyzem evine geldiğinde kızların yanında beni fark etmiş. Şaşkın tabi. Bu kız buraya nasıl gelmiş diye düşünmüş. Gözleri annemi aramış. Sonra büyük kuzenime sormuş “teyzen nerede?” diye. Bizimki cevap vermiş “Elif tek başına gelmiş anne”. Teyzem tabi hemen annemi aramış. “Abla inanmayacaksın ama Elif burada” diye. Hala da hiçbiri anlam veremiyor bu kız nasıl o kadar yolu 3 yaşında tek başına gitti diye. Bana sormayın ben doğru düzgün hatırlamıyorum bile. Ama annemle ne zaman bir konu üzerinde inatlaşsak hemen 3 yaşında evden kaçmamı yüzüme vurur. “Sen bebekken de böyleydin inattın inat bir şeyi bize yaptıramıyorsan bir çözüm bulur kendin yapardın. Hiç unutmayacağım bana 3 yaşında dünyamı dar ettiğini keçisin işte ne olacak küçük keçi seni!” diye. Bu unutulmayacak hatıranın iyi yanı ne mi? Ben 25 yaşındayım hala hiç hastalık çıkartmadım bağışıklık mı kazandım kızların yanında ne
Son yorumlar