İçinde yaşadığımız dünya ne kadar küçük sizce? Bence çok küçük. Bir kez rastaldığımız birine yine rastlar mıyız? Rastalayabiliriz herhalde. Yaratıcımız ne kadar yakın kalbimize? Bence çok yakın. O bizim nefesimizde, nefsimizde. Bakmak mı, duymak mı, bilmek mi hangisi önemli sizce? Eğer Yaratan sapasağlam verdiyse bu üç özelliği bize, hepsi önemli bence.

Bakmadım, görmedim, duymasam da olurdu dediğim bir şey aslında ama duydum işte.  Her şey benim dışımda gelişti. Yaratan bilmemi istedi bende duymuş bulundum. Ben bu kez sadece sahne kenarında bir seyirciydim. Telefonda karşımdaki ses bir tepki bekledi anlattıklarından sonra. Ve sonra o cümle çıktı iki dudağımın arasından “Vay be dünya ne küçükmüş. İnsanlar ve rastlantılar…” diyebildim ve gülümsedim.

Arayan arkadaşımdı. “Elifcim nasılsın? Bir şey söylemek istiyorum aslında çok gerekli değil. Hani duymasan bile olur ama yine de duy istedim. İçim biraz huzursuz. Sen benim yerimde olsan eminim ki söylerdin.”. Biraz şaşkın bir ses tonu ile “Hayırdır inşallah iyisin değil mi kötü bir şeyin yok ya?” diyebildim arkadaşıma. “İyiyim. Sadece dinle olur mu? Bugün bir arkadaşımla konuştum. Arkadaşım dediğime bakma suya götürür susuz getirir o tarz bi kız yani. Hafiften hafif derler ya. Yeni biri ile tanışmış.” dedi sözünü kestim. “Hayırlı olsun mu demem gerekiyor. Ne oluyor çatlatmasana adamı kuzum. Ben tanımam etmem senin arkadaşını falan” dedim. O noktadan sonra birden açıldı benim kuzu “Sorun onu tanımaman değil o da seni tanımıyor zaten; sorun birlikte olduğu, takıldığı çocuğu tanıman” dedi. Oruç tutmaktan zeka seviyem yerin dibinde geziyordu herhalde “Nasıl yani nereden tanıyorum ki ben çocuğu okuldan falan mı?” diyebildim şuursuzca. “Elifcim anlamadın mı senin eski erkek arkadaşın, benim arkadaşımla takılıyorlarmış işte anlarsın ya:) Oh söyledim de rahatladım valla.”

Kızgınlık yok, sinir yok, kıskançlık yok kısacası doğru düzgün bir tepkim yok o anda. Şokta mıyım? Sanmıyorum. Öyle mide bulandırıcı şeyler görüyorum ki onunla ilgili arada sırada artık duyduklarım beni şoka sokamıyor. Sadece tek cümle; “vay be dünya ne küçükmüş; İnsanlar ve rastlantılar…” Bu kez arkadaşım “Nasıl yani ne demek bu şimdi? Elif iyi misin bir kuple tepki alsam senden.” dedi. Gülümsedim “Oldu vereyim ben sana tepki aramızda iki tepkinin lafı mı olur şekerim. Şöyle ki; Birincisi şu saatten sonra özgür bir adamdır kendisi. Alsın dilediği hatunları yesin, yatsın, kalsın isterse hiç kalkmasın hep yatsın yakışır ona bekar adama yakışır sonucunda. Kıza bahsetmeseydin benden falan. Kaderidir, bırak yaşasın görsün. İkincisi bunu bana söylediğin için teşekkür ederim. Düşünmüşsün, vicdan sahibisin bilmemi istemişsin ama senin de dediğin gibi çok gerekli bir bilgi de değilmiş. Ben zaten onun yaptıklarını, hayatını nasıl yaşadığını çok da zor değil tahmin edebiliyorum. İçine kapanıp depresyona girmesini beklemiyorum. Erkeklerin çoğunun yaptığı gibi minik bir kabak çiçeği misali açılacaktır ayrılık sonrası elbette. Ama dediğin gibi değişik bir tesadüf olmuş. Üçüncüsü ise aklıma bir şey gelmiyor kuzum ne diyeyim ilginçmiş işte :) ”

Arkadaşımdan bunları duyduktan sonra Yaratan ın yine yanımda olduğunu hissettim, elimi kalbime götürdüm şükrettim. Bana uzak bir yerden belki de hiç görmeyeceğim, duymayacağım bir haber ulaştırmıştı. Elçiye zeval olmaz arkadaşım da sağolsun bunu benimle paylaşmıştı. İşte bu yüzden duymak mı, görmek mi, bilmek mi önemli dedim. Her şeyde bir hayır vardır derler ya hani gerçekten öyle. Bunu bilmemin benim için bir önemi, bir anlamı olmalı ki Yaratan uzaklardan bir haber ulaştırmış bana. Sadece şükrediyorum ve olan biten her şeyin benim iyiliğim için olduğunu biliyorum…

About Elif Savaş

Elif Savaş has written 367 post in this blog.

İlginizi çekebilir

  • 20 Aralık 2009 -- Anneliğe dair (2)
    Yok böyle bir duygu seli. Yok böyle bir sevgi. Gerçi, rahmetli anneannem, ''Anne var, annecik var'' derdi. Ama ben anlamam, ben bilmem cik-cuk olamaz bu duyguda. Anne annedir ve olmalıdır da. Çünkü...
  • 02 Aralık 2010 -- ACI bana dokunmuyoo… (4)
    Bir arkadaşım ısrarla söyleyip duruyor; ‘ben acı çekmeyi seviyormuşum’. Hani bir doktor kötü bir teshiş koyunca güvenmez birkaç doktora daha gidersiniz ya, bende diğer arkadaşlarıma sordum. Eleştir...
  • 18 Temmuz 2009 -- Benden sonra (0)
    Bu yazım, stoktan ulaşıyor size. Bakın ben gittim, kalemim hala burada. Bu gitmeler gitmek değil ama bazen mecbur kalınıyor yol almaya. Siz beni okurken, kimbilir ben nerede ve ne yapıyor olacağım hiç...
  • 24 Ocak 2010 -- Su gibi… (1)
    Aşk su gibi, hayaller ve zaman su gibi aktı geçti ömrümüzce… Ne birini tutabildik kolundan kanadından, ne de bir diğeri baki kaldı hayatlarımızda… Hangi aşk kaldı evlerinizde, odalaranızda, yastık...
  • 17 Nisan 2009 -- Ressam Faysal Çakmaz (1)
    Batman doğumlu olan Faysal Çakmaz resim eğitimini İstanbul' da ressam Sabahattin Camcıoğlu atölyesinde almıştır. Eserlerinde gerçekçi ve lekeci dokunuşlarla harmanlanmış renkler üzerine yazılmış bir h...
  • 06 Eylül 2009 -- Bugün benim doğum günüm.. (9)
    Türlü türlü süpriz beklentilerim yok.. Acaba ne hediyeler alıcam gibi bi düşüncem de yok.. zaten hiç olmadı da! Bizim aile gerçeklerimize pek uymayan bir uygulama diyesim geliyor ama bazı anıları hat...