Kocaman yüreğim daha ne kadar sevebilirdi seni? Olduğu kadar mı, ölene kadar mı, yoksa sonsuza kadar mı hissederdim yüreğimde yarattığın kırgınlıklara rağmen seni?
Hangisini tercih ederdin seni düşündüğümde hissetmem için? Tahminimce ya “olduğu kadar sev beni” derdin ya da hiçbirini söylemez “artık beni sevme” derdin bana. Çünkü ikimizde biliyorduk ki yaşadığımız hiçbir his sonsuza kadar sürmezdi. Ayran gönüllü olduğumuzdan değil, bizim gerçekten birbirimizi sevmeye yüreğimiz yetmiyordu. Sevmekten korkuyorduk biz, birbirimizi çok sevdiğimiz zamanlarda bile…
Hayat sana ve bana inat her gün “durma bak ben duruyor muyum? Yaşamaya devam et diyordu” usulca bize. Bir anda kendimizi birbirimizden uzakta bir hayat koşuşturması içinde bulduk. Sen benden geçeli çok oldu bunu biliyordum. Ben tek başıma sana rağmen çok savaştım bunu da biliyordum. Ama anladım ki tek başına zafer kutlaması yapmanın senin olmadığın bir hayatta anlamı yoktu… Artık bende pes ettim. Her gün seni unutmamak için yaptığım ne varsa hepsinden vazgeçtim… Kafamı kaldırdım başka bir pencereden dünyaya baktım… Ve anladım ki o an orada sen yoktun…
Hatırlarsın yeminler ettik önce birbirimize. Bizim yeminlerimiz bile suya yazı yazar gibiydi… Garantici değildik ikimizde. Anı yaşıyor, yaşadığımız anlarda kendimizi buluyorduk birbirimizde. İlerisini görmek aklımızın ucundan bile geçmedi hiçbir zaman. Biz buna da cesaret edemedik. Biz seninle sadece bitmeye mahkum bir aşktan ibarettik… Velhasıl aşk bitti bizde seninle sonsuza kadar bittik…
Son yorumlar