Küçük bir çocukken söyle bakalım büyüdüğünde ne olacaksın sorusuna gururla öğretmen olacağım derdim. Rol modelim ilkokul öğretmenim olmuştu beş yıl boyunca. Küçücük bir çocukken ana kucağından kopup öğretmenimin kucağına teslim edilmiştim.
Şimdi ki gibi daha doğar doğmaz kreş ve anaokulunda büyüyen bir nesil olmadığımız için, okula başladığım ilk iki hafta annemle aynı sırada oturmuştuk, gözyaşlarımın şiddeti nedeniyle. Üçüncü hafta annem bahçede beklemiş, dördüncü hafta ben okula ancak alışmıştım. İlkokul öğretmenim benim için meleğe eşdeğer bir insandı. Anne gibi kokardı bana ve tüm sınıf arkadaşlarımıza. Ders öğretmekten arda kalan zamanlarda bozulan üstümüzü başımızı düzelten, saçlarımızı ören, hasta olduğumuz zaman bir anne gibi şefkatle ilgilenen, okula gidemiyorsak evimize gelip yoklayan, iyiden de öte şahane bir insandı.
Hiç kızdığını, bağırdığını, bizlere sert davrandığını hatırlamam. Haftada iki ders hayal kurardık mesela ve isteyen bu hayalini yazar, isteyen çizer, isteyen oynardı. Sıradışı bir öğretmenin mutlu çocuklarıydık yani…
İlkokul yıllarımı mutlu hatırlarım hep. Ve bilirim bu iyilik duygusunun kıymetini. Çünkü insan büyüdüğünde anlıyor kötü anıların silinmediğini. Öğretmenlerimizin hak ettiği ekonomik koşullara ulaşabilmesini istiyorum en çok. Biliyorum ki öğretmenlerimizin huzurlu bir şekilde çocuklarımızla ilgilenebilmeleri için, emeklerinin karşılıklarını tam anlamıyla alabilmeleri ve ekonomik olarak rahat etmeleri şart. Ve elbette çocukları seven insanların öğretmenlik yapmasını diliyorum.
Yarın öğretmenler günü olması sebebiyle, Ankara Etlik İlköğretim Okulunda ki öğretmenim Aysel Erkovan başta olmak üzere mesleğini severek yapan fedakar öğretmenlerimizin bu özel gününü kutluyorum…






Kasım 26th, 2010 on 12:47
içten yazılmış gene
ilkokula başladığım günleri hatırlattı bana,
okula başlayacağım diye çok sevinmiştim,
sonrasında hiç kimse annemden ayrılınca ağlayacağımı tahmin bile etmemişti:-)
bende annemi sınıfta bekletenlerden oldum uzunca bir süre,
emeğine,kalemine sağlık…
senin nezdinde burdan da yineliyeyim “tüm öğretmenlerimizin günü kutlu olsun”
sevgiler,
yasemin
Kasım 30th, 2010 on 15:56
teşekkürler yasemin…Zaman su gibi akıp gidiyor..Kaç sene olmuş ilkokula başlayalı.Ne günlerdi…
Kasım 25th, 2010 on 16:26
İyi kalpliler unutulmadığı gibi içlerinde az olmasını temenni ettiğim maalesef mesleğini sevmeyenlerde unutulmuyor Sibel hanım.
Kasım 25th, 2010 on 17:59
Ortaokul ve Lisede az olmasını temenni ettiğiniz türde öğretmenlerimde oldu.Ama iyi olandan bahsetmek istedim:)
Kasım 24th, 2010 on 01:51
Tatlı anlatımın beni de o günlere götürdü. Öğretmenleri severim..
Eline sağlık..
Kasım 24th, 2010 on 19:32
teşekkürler Mustafa bey…O günleri gülümseyerek hatırlamak ne güzel değil mi?
Kasım 23rd, 2010 on 22:31
Bütün yurdumuzda her türlü şartta inadına eğitim, inadına öğretim diyen bütün yüce öğretmenlerimizin bu özel gününü kutluyorum.
Kasım 23rd, 2010 on 23:01
öyle şeylere şahit oldum ki..gerçekten özveriyle yapan çok fazla öğretmenimiz var.Hakları ödenmez..
Kasım 23rd, 2010 on 22:00
nice sağlıklı yılar dilerim öğretmenlerime