Seni uyurken seyrettim… Gözlerin kapalı, huzur içindesin… Sarı saçların çevreliyor o melek yüzünü… Hani insanlar uyurken masum olur derler ya, seninkisi o masumluktan bile öte.. .
Acaba diye düşündüm, bazen melekler insan kılığına girebiliyorsa eğer, sen o meleklerden biri olabilir miydin acaba? Sessizce nefes alıyorsun derin derin… Küçücük ellerini bembeyaz göğsüne yaslamış, huzur içinde yatıyorsun… Sonra, konuşmaya karar verdim seninle… Sessizce ama, masum bir sohbetti sadece amacım. İçimi dökecektim sana, yıllardır merak bile etmemiştim hiç. Konuşmaya başladım fısıldayarak, anlattım…
İçimde hapsettiğim ne varsa nasıl oraya çakılıp kaldığını, kimlerin hapsettiğini anlattım sana… Meğer ne kadar da çokmuş kanadımın kırıldığı anlar. Şaşırdım, üzüldüm… İşte oldu bu sefer derken, tam ayaklarımı basacakken uçurumlardan başka uçurumlara yuvarlanışlarım ne kadar da fazlaymış aslında…
Hepsi öyle bir oturmuş ki yüreğime, bıraktığı izleri silmek ne kadar imkansız olsa da, birazcık olsun rahatlamıştı sanki… Tıpkı yıllardır açılmamış tozlu bir sandık gibiydi yüreğim… Tek tek çıkartırken içindekileri yüreğimin, gözüm ilişti bir kenarına… Yıllar önce bağlanmış kabukları gördüm bir anda. Kimi derindi çok, kimi yüzeyseldi sanki üflesem çıkıp gidecek gibi… Kabuğun altında ne vardı, nasıl bir şeydi onu bile hatırlamıyormuşum meğer… Tam bakacakken altına, sen uyandın birden… Yeni uyanmış gibi değildin ama, dinlemişsin aslında tüm anlattıklarımı…
Şimdi dedin, iyi seyret, bak gözlerime… Daha toparlamaya kalmadan kendimi, atılı verdin birden kaldırdığım kabukların altına… Daha ben bakmaya bile korkarken, öyle bir saklandın ki oraya.. Artık istesem de çıkaramam seni…
Artık öyle içimdesin ki…
Kasım 16th, 2010 on 01:37
ben de yorumlarını özlemişim Elif. çok teşekkür ediyorum ayrıca..
Kasım 16th, 2010 on 01:11
Melih özlemişim yazılarını. Ruhunun derinliklerine yerleşip, içinde yeşerecek mutlu bir hayat diliyorum sana…