Seni sevmekten öteye gitmiyor artık hislerim. Sadece seviyorum seni, öylece bir köşede, en sade halimle… Sana sormuyorum artık ne hissettiğini.
Senden alacağım cevaptan korktuğumdan değil sormayışımın sebebi, umursamadığımdan sormuyorum. Çünkü gerçekten umursamıyorum senin ne istediğini ya da bana karşı ne hissettiğini…
Ben sen olmasan da tadını çıkarabiliyorum hislerimin. Hatta çoğu zaman senin olmayışın daha iyi geliyor bana diyebilirim. Düşünüyorum da hayatımda olduğunda ne değişti ki olmadığın da ne değişsin. Sen hep aynıydın zaten. Hesaplı, plancı, çıkarcı, hafif sinirli, ben merkezci, kıskanç, tutucu… Hep böyleydin işte. Bendim aslında gözümde büyüten seni… Senin için adam gibi adamdır dediğimde etrafımdaki şüpheli bakışların ne demek istediğini daha iyi anlıyorum artık.
Şimdilerde iki yabancıyız. Birbirimizi görmeyi bir kenara bırak karşılaştığımız anlarda hal hatır sormayı bile gurur meselesi haline getiren iki yabancı… Aramızda tükenmek nedir bilmez bir hesaplaşma, bir inatlaşma var sanki. Sence gerek var mı buna iki günlük dünyada? Sanki bu yaptığımız çok büyük marifetmiş gibi bir de bu hallerimizle övünmemiz yok mu öldürüyor beni… Aklımızın başımıza gelmesi için belki de birimizden birinin ölmesi gerekiyordur bir yerlerde. Biz ancak o zaman anlarız hayatın fazla ciddiye alınmayacak kadar kısa olduğunu ve birbirimizin gerçek değerini kimbilir…
“Kolay değildir giden birinin ardından suskulara ram olmak. İçinde işgaller ve savaşlar olurken, sükuneti korumaya çalışmak… Kolay değildir uğruna her şeyinizi verdiğiniz insana artık bir yabancıymış gibi bakmak…” /Kahraman Tazeoğlu
Son yorumlar