Bugün sabah 8.25 itibariyle, ikinci kez hala oldum.Yolunu hasret ve de merakla beklediğimiz Can Ege’mize sağsağlim kavuştuk.
Hep derim bu hayatta çok mutluluk yok, küçük sevinçler var sadece diye. Hastaneye heyecanla gidip onu görünce büyük mutluluğun onunla karşılaştığım o ilk anlar olduğunu fazlasıyla hissettim yüreğimde. 3.750 gr ağırlığında 53 cm boyunda ve sarı saçlı, mavi gözlü haliyle o kadar sevilesi ve muhtaç duruyordu ki, ağlamamak için kendimi zor tuttum. Tarif etmek çok zor duygularımı.
Kardeşim Barış’ın bir oğlu daha var. Bu sene ilkokul birinci sınıfa başlayan ve okumayı şimdiden aslanlar gibi öğrenip gururla bize ispatlayan yakışıklı yeğenim Umut Ekin imiz. O bugün abi oldu. Bütün aile üyelerinin yüzünde büyük bir mutluluk ve de merhamet hakimdi hastanede. Sanki ben doğurmuşum gibi hissettim. Kucağıma alıp onun o cennet kokusunu sevgiyle ciğerlerime çektim. Minicik bedenini, yüzünü, ellerini şefkatle inceledim. Ve dedim ki kendime; işte mutluluk budur…
Nihal kendini normal doğuma hazırlıyordu, ancak son iki haftada ki gelişmeler nedeniyle sezeryan zorunlu oldu. Ama Nihal’imiz de zor bir operasyon olan sezeryana rağmen başında kırmızı kurdelası ile çok huzurlu ve de mutlu görünüyordu. Ne de olsa bebeğimizi sağ sağlim kucağına almıştı. Anestezinin etkisinden; kah terleyerek, kah titreyerek bebeğine o çok kıymetli ilk sütünü verebilmenin telelaşındaydı. Odası öyle güzel süslenmişti ki her yerde balonlar, kapısında süsler, bebek çikolataları. Hep mutluluk resim edilmişti küçük odanın dört köşesine.
Bu tecrübeleri bende yaşadım zamanında; iki kez anne oldum. İkisinde de aynı heyecanı ,merakı ve de mutluluğu yaşamıştık. İlk kızım dünyaya geldiğinde onu ilk gördüğümde gözyaşlarımı tutamamıştım. Anlatmak çok zor hissettiklerimi. İkinci kızımda ise hamileliğim çok sorunlu geçmişti. Bu nedenle 2.700 gr doğmuştu. Hiç unutmam sarı saçlı,yeşil gözlü, bembeyaz… Onu anesteziden çıkıp gördüğüm an çektiğim zorlukların hepsini geride bırakıp şükür ederek aşkla almıştım kucağıma. Herşey dün gibi. Hep te öyle olacağına eminim…
Analık, babalık zor iş. Büyük mesuliyet. Allah içimize koymuş, zamanı gelince istiyoruz anne, baba olmayı… Kök salmayı. Ve bu hayatta karşılıksız olan tek sevgidir bence evlatlarımıza duyduğumuz sevgi ve bağlılık duygusu…
Bu mutlu günümü paylaşmak istedim sizlerle. Az önce hastaneden döndüm. Araç kullanırken aklımdan bir sürü şey geçti yol boyunca… Kalbimin yarısını hastanede bıraktım bugün.
Dilerim bütün çocuklar mutlu olurlar. Ana baba olmak için çaba harcayan insanlara kolaylıklar diliyorum. Evlat acısı çekenlere de sabır. Ve minik Ege Can ımıza bu hayata hoş geldin, yepyeni umutlar getirdin demek istiyorum.
Sevgiyle kalın…
Ocak 13th, 2011 on 16:53
Bebeğiniz hayırlı olsun çok tatlı maşallah. Allah analı babalı büyütsün.. Sağlık ve çok uzun ömürlü olur inşallah.. Hoşçakalın..
Ocak 11th, 2011 on 18:45
can ege;
hoşgeldin,sefalar getirdin…
sibel halan o kadar güzel anlatmışki senin dünyaya merhaba deyişini…
sarı saçlı,mavi gözlü,uzun boylu
yüz güzelliğin gibi bahtında güzel olsun…
hoşgeldin,sefalar getirdin…
sevgilerimle,
yasemin
Ocak 11th, 2011 on 17:44
Maşallah çok güzel bir bebek. Ege Can a uzun ve sağlıklı bir ömür diliyorum.