Deprem arada bir hatırlatıyor bize kendini, beklenen İstanbul depremine çok az kalmış, yetkililer öyle diyorlar. Aslında kimsenin aklından çıkarmaması lazım ama unutuyoruz işte…
Sabah televizyonu açtım aman allahım! birde ne göreyim, Japonya bitmiş, deprem yerle bir etmiş. Eğer bu deprem İstanbul’da olsaydı, acaba tek bina bile kalırmıydı? allahım oradaki insanlar ne yapacaklar şimdi, izledikçe içim sızlıyor. Doğanın gücüne kimseler erişemez, sanki kıyamet! oradaki insanlar için elimizden ne geliyorsa yapmalıyız.
Bugün onlara, yarın bize… her zaman dünya üzerinde böyle olaylar oluyor, o yüzden ülke olarak yardımlaşma olmaz ise kimse altından kalkamaz. Dünyanın acısı bu deprem, yeryüzü kendini o kadar sıkıştırdı ki yükselen binalardan, artık sıkışan gazlar bir yere sığamaz olunca işte böyle patlıyor.
Bilimsel olarak fazla bilgim olmasa da öyle düşünüyorum, yeryüzünü çok hoyrat kullanıyoruz. Baksanıza, neredeyse toprak kalmadı her yer taş… ağaç, yeşillik kalmadı, çocuklara oyun alanları sınırlı. Her mahallede park ve bahçe yok ne yapsınlar, evlerde, pencerelerde sıkışan çocuklar ancak camdan bakıyorlar. O yüzden köylerde yetişen çocuklar daha dayanıklılar, neyse bizler yaşadık yaşayacağımız kadar, ama gelecekte torunlarımızın çocuklarının hayatları pekte parlak olmayacak böyle giderse.
Depremsiz, felaketsiz, olaysız günler diliyorum. Sağlıkla kalın…
Son yorumlar