Dile kolay aylar geçti ağzımın içerisindeki yabancı cisimler dişlerimin üzerinde özgürlüklerini ilan edeli. İlk zamanlar yiyemiyorum, içemiyorum, ısıramıyorum mızıklamaları eşliğinde isyan eden ben, şimdilerde isyanı bir kenara bırakıp bu gerçekle yaşamaya alıştım.
Diş tellerim takılmadan önce kafamda oluşan yüzlerce soru vardı. “Karşıdan bakıldığında çok göze batar mı? Beni rahatsız eder mi? Konuşmamı etkiler mi? Maliyeti fazla olur mu? Dişlerim çürür mü? Yemek yemem çok kısıtlanır mı?…” şeklinde. Şimdi ise durumuma ve etrafıma bakıyorum da hayatımdaki insanlar aylardır dişimde tel olmasına rağmen daha yeni yeni bunu fark ediyorlar.
Düşününce bol niyetli üç seçenek var;
Birinci seçenek; “aman ben biliyordum da şimdi ayıp olur, utanır belki da rahatsız olur diye söylemedim”
İkinci seçenek; “Elif’le konuşurken genelde yüzüne değil başka yerlerine bakmayı tercih ediyorum.”
Üçüncü seçenek ise; “Vallahi Allah var yukarıda o kadar konuştuk bu hatunun ne telini, ne de braketini hiç farketmedim”
Ki ben kalp temizliğimden ve iyi niyetimden ötürü üçüncü seçeneği seve seve kabul ediyorum ardını arkasını aramıyorum kurulan cümlelerin 
Öyle ya da böyle aylar geçti üzerinden alt dişlerim şimdi inci gibi dizildi, üst dişlerimin düzelmesine ise pek bir şey kalmadı gibi. Dişlerimin bayındırlık ve iskan müdürü sevgili ortodontistimin de dediği gibi bu iş biraz maliyetli, dayanması belki biraz külfetli ama ne derler bilirsiniz “biz sonuca bakalım”.
Mükemmel bir gülüş için, mükemmel acılar çekmeye değermiş ben bunu bilir bunu söylerim. Son olarak da Allahım sen doların yükselmesine bir dur de yarabbim derim
Son yorumlar