Seni gerçekten sevdim ben. Belki ”gitme” diyemedim sana ama tek istediğim senin mutlu olmandı. Benim yerime başkalarının ellerini tutsan bile hep mutlu olmanı istedim ben. Seninle olamadığım zamanlarda bile hep uzaktan sevdim seni. Uzaktan sevgiyle izledim seni, ruhumda açtığın yaraya aldırmadan hep sevdim.
Yaşadıklarımızdan değil de yaşayamadıklarımzdan pişmanım aslında. Yarım kalmış bir sevda bıraktığın için bana pişmanım.
Seni sevmek hayatımın çok uzun bir dönemini kapladı. Sen olmasan bile sana benzeyenleri aradım durdum. Sana benzyen suretleri sevdim, sana benziyorlar diye. Kalbimi ne kadar kırdığın, nasıl yaraladığını umursamadan sevdim hep seni. Bana yalan söylediğini bile bile yine de ateşe atlamaktan asla korkmadım. Senin yalanlarının arasında sensiz yandım.
Ruhumda öyle bir yara açmışsın ki ne zaman birileri kalbimi kırsa önce senin açtığın yara kanıyor. Bütün acılar önce senden geçiyor. Her seferinde biraz daha güçlü olduğumu söylüyorum ama kendimi bile kandıramıyorum. Her acıda, senin açtığın yaranın başka bir yanı kanıyor, bazen günlerce iyileşemiyorum.
Senin ne istediğini bilmeni istedim. Ne istediğini bilmeni ve arkasında durmanı ama asla yapamadın. Benim limanımda yaşamak istediğini söyleyen ama ruhu dalgaları seven bir adamı sevdim ben. Benimle beraber büyümek istediğini söyleyen ama beni yalnız bırakan adamı sevdim. Ben kalbimde ilk yarayı açan adamı sevdim ve biliyor musun o yara hala kanıyor.
Son yorumlar