Hayatımın en curcunalı dönemini geçiriyorum. Öyle bir koşturmayla geçiyor ki günler, aylar; bazen 2011 senesinde olduğuma inanamıyorum. Zaman ne kadar çabuk geçiyor diye hayıflanıyorum sıklıkla, kendi kendime. Geçen yıllara bakınca, yolun yarısını geride bıraktığımı görüyorum. Tabii kaderimde ne kadar yaşamak var onu da bilmiyorum.
Yirmili yaşlarımın hemen başında ilk kızımı kucağıma aldım. Beş yıl sonrada ikinci kızımı.
Bir söz vardır; “Anlatılmaz, yaşanır”diye. Anlatmak çok zor annelik hissini. Yapı olarak fazlasıyla verici bir insan olduğum için, çocuklarımı büyütürken hiç zorlanmadım. Onların bana yaşattıkları sevinçleri, ilkleri asla unutmam mümkün değil.
İlk doğdukları an, kucağıma alıp ilk emzirdiğim, ilk kokularını içime çektiğim anlar, dün gibi aklımda. İlk anne demeleri, çıkan dişleri, oturabilmeleri, yemeği kendi kendilerine yiyebilmeleri, acemice attıkları adımları, yaptıkları resimler, oynadığımız oyunlar, merakla hayatı, çevreyi tanımaya çalıştıkları o unutulmaz ilk yıllar ne kadar güzeldi ve bir o kadar zor. Hala gecede bilmem kaç kez kalkıp üzerlerini kontrol ediyorum. Dersleri, kursları, yemeleri, içmeleri, sorunları, sevinçleri derken büyüyorlar yavaş yavaş.
Anne olamasaydım kendimi çok eksik hissederdim eminim ki. Yarın anneler günü ve ben aslında, bir güne sıkıştırılmış özel günleri çok sevmiyorum. Önemli olan; hayatımıza anlam katan insanları her zaman önemsemek, sevmek, değerli olduklarını samimiyetle sürekli hissettirmektir.
Ama yine de kutlayacağım bende. Sevgiden yana fakir olmak çok kötü. Ve insan kaç yaşında olursa olsun sevilmeye, değer görmeye, takdir edilmeye ihtiyaç duyuyor. Bu yüzden yarın sabah her günden daha mutlu uyanmak için bir nedenim var. Tüm dünyada yaşayan anneler, kendimizi sanırım biraz daha özel hissedeceğiz. Kızlarım benim anneler günümü kutlayacak, sonra kendi anneme koşacağım. Üç çocuğu arka arkaya doğurup, zorluklar içinde, derin bir sevgiyle büyüten canım anneme. Sıkı sıkı sarılıp, sayısız öpeceğim onu. Aldığım hediyeyle; sevgi ve şükran dolu yüreğimle.
Yarın kimimiz artık hayatta olmayan annelerimizin mezarına gideceğiz, kimilerimiz hayatta olan annelerimizin ziyaretine. Kimi annelerimiz, çocuklarını yitirmiş olmanın acısını tazeleyecek. Kimilerimiz ise, çocuk sahibi olamamanın yakıcı keşkesini hissedecek derinden.
Annelerimize, sevgimizi bir kez daha ifade edebilmek ne güzel olacak. Yaşarken değer vermeli; binbir emekle bizleri büyüten, ömürlerini düşünmeden feda eden annelerimize. Dilerim ki yarın hiçbir annenin gözü yollarda kalmasın.
Son yorumlar