Gerçekler önce acıtır sonra da büyütürmüş. Öğrendiğim gerçek yıllardır unuttuğum anıyı aynı ağrıyla tekrar hatırlattı. Seni severken mide ağrılarıyla yandığım o günler… Kendi ruhumu çarmıha gerdiğim o günler…
Sana duyduğum sevgiyi bir yandan büyüyor ama vücudum, ruhum tepkisiz kaldığı için ağrıyla hissettiklerini dışarı vuruyordu.Bütün başlamalar-bitmeler, gelmeler-gitmeler midemi yorgun düşürüyordu ama o ağrıya yenilmedim her seferinde seni seçtim! Ama bir noktadan sonra bu karmaşık yolculukta ruhlarımız yorgun düşmüştü. Benim hikayemi başlatan kapıyı o gün kendi ellerimle kapatmıştım.
Birkaç haftadır hazırım, o gerçek artık avuçlarımın içinde olsun ve beni artık olduğumdan da özgür bıraksın diyordum. Gerçek avuçlarımın arasına kondu! Sonrası mı ? Bitmeyen mide ağrısı, geçmişin gölgeleri…
Hazır mıydım? Muhtemelen hiçbir zaman hazır olmayacaktım ama hayat böyledir ya.. Beklersen kum saati durmaz, gidip yaşamı içine çekmen lazımdır! İçine çektiğin her neyse…
Gerçek, seneler sonra vücudumda aynı mide ağrısıyla kendini gösterdi! Unuttuğum bütün geçmiş sana dair her şey aynı ağrıda birikti!
Şimdi sen, benim kalbimde biriken kelimelerinden habersiz başkasının hikayesiyle kendi hikayeni birleştiriyorsun.
Bunları sen oku diye yazmadım, sadece benden çıksınlar nereye gitmek istiyorlarsa oraya gitsinler diye yazıyorum! Midemi yakan o ağrı, ruhumu çarmıha geren o aşk olmasaydı belki de asla yazamazdım! Benim yazmaya başlama nedenim sendin. En güzel neden ne olursa olsun.
Her şey senle başladı. Sanırım sana teşekkür etmeye çalışıyorum. Çünkü kalbimde sana ayırdığım kelimelerin sonu burası…
Gerçek, gerçekten özgür bırakıyormuş…
Mutlu kal ”sevgilim”…
Son yorumlar