Başladığın gibi bitireceksin hayatını. Hiç eksilmeden, şerefinden, gururundan, haysiyetinden, onurundan ödün vermeden. Hiç kimsede küçücük bir sevgini bırakmadan. Kimseyi sevmeden.
Çünkü sevmiyorsundur doğduğunda hiç kimseyi. Yalnızca annen olmalı yüreğinde. Doğarken yalnızca o vardı çünkü. Son nefesini vereceksen, sadece onun kollarında vereceksin. Kıyabilirsen tabi…
Hayatını bir güzele bağışlayıp, onun dudaklarında huzur bulup, o olmadan nefes alamama durumun da olmayacak. Bırakır çünkü en sadık kadın bile son nefesini verdikten sonra. Seninle olan, ölsen dahi yanında gelen bir kişi vardır sadece. Anne… Annesinden dayak yiyen bir çocuğun Anne! Diye feryat etmesinden anladım onun sevgisinin ilahi büyüklüğünü. Ve bu dünyaya bir kez daha gelsem, yalnız onun için gelirim diyecek kadar cüretkarım şimdilerde.
Oysa ki beni deli gibi seven, yüreğini önüme koyup ‘al senindir’ diyen, güzel bir kadın olmasına rağmen yazıyorum bu satırları. HİÇ KİMSE SEVMEZ ÖLDÜKTEN SONRA. Ve hiç kimse hatırlamaz ölümünden en çok 2 yıl sonra. Yalnızca içki sofralarında adın geçer ondan sonra. Sevdiğin kadın mı? O birkaç yıl anımsar istemesede. Fakat hayat ,ona da unutturur bir zamanlar var olduğunu… Nefesinde el oğlunun nefesi vardır en çok 2 yıl sonra.
Evet ben ölmedim. Evet yaşıyorum hala. Evett görüyorum etrafımda yaşanılanları. Ve evet göremiyorum bu dünyayı terk edenleri anımsayan tek bir sevgili…
Velhasıl; Başladığın gibi bitireceksin hayatını. Hiç eksilmeden, şerefinden, gururundan, haysiyetinden, onurundan ödün vermeden. Hiç kimsede küçücük bir sevgini bırakmadan. Kimseyi sevmeden…
Son yorumlar