Sizlere anlatmayı boynumun borcu bildiğim bir konudan bahis açmak istiyorum. ‘Çocukluğunu anımsamak’. Bu konuya değinme fikrinin nerden geldiğini belirtmeliyim. Bu fikir yakın zamanlarda yazdığım ‘Ağır bisiklet’ şiirinin insanlarda oluşturduğu duygusal bakış açısından sonra aklıma düştü. Baktım ve gördüm ki insanlar çocukluklarına olan özlemlerini hiç unutmuyorlar. Onlara çocukken yaşadıklarını anımsatacak en ufak bir söz bile çok anlamlı geliyor. Ee çocukluk bu kolay unutulacak bir şey değil. Daha öncede söylemiştim ’Ömründen çocukluğunu çıkar,elde var sıfır’
Konuya hakim olarak okumanızı isteğimden dolayı ‘Ağır bisiklet’ şiirinin içeriğini anlatarak devam etmek istiyorum. Şiirin ilk kıtası;
Kırmızı bisikletim vardı benim
kontra frenli gövdesi paslı
tekerlekleri hafif kirli
küçücüktü o da benim gibi
Şiirde görülen ne varsa gerçektir ve alıntı yoktur. Ve insanlar bu gerçeklerle yoğrulmuş duygu yumağını görünce birden çocukluklarını anımsayarak biriktirilmiş bir özlemle birlikte ‘Hey gidi günler hey’ tarzında yorumlar yazmaktan kendilerini alıkoyamadılar. Ve bu benim çok hoşuma gitti. Bunu beklemiyorda değildim ama bu yoğunlukla cevap alabilmiş olmam beni bu yazıyı yazmaya itti. O insanların samimiyetini azımsayamacağımdan ötürü bunu ölümsüzleştirme amacıyla bu yazıyı yazıyorum.
‘Ağır Bisiklet’ şiiri sadece bir örnekti. Bu ve bunun gibi şiirler olmuştur ve olacaktır ama çocukluğa duyulan özlem baki kalacaktır. Şiir sadece anımsamanıza yardım eder. Ve siz duygulanırsınız. Sizi ağlatan şiir değildir. Anımsadığınız her ne varsa odur sizin göz çukurlarınıza tuzlu su bırakan.
kırmızı bisikletim vardı benim
ağırlığım kadar ağırdı
hayatın tüm yokuşlarını
birlikte çıkardık ağır ağır
paslı zincirinin gıcırtısına
ne zamandır kulağım sağır
şimdi duysam ağlarım
çünkü
hiçbir ses omzuma böyle yaslanmamıştı
Şiirde anlatıldığı gibi bir çocuk için bir yokuşu çıkmak kadar zordur hayat. Ve o yokuşu inmek kadar da zevklidir. Bisikletinin zinciri dişlisine sıkışan bir çocuğun tek derdidir onu onarmak. Elinin yağlanması,üstünün kirlenmesiyse bir anıdır ilerde hatırlanacak olan.
Şimdi ‘Keşke tek derdim kopan zincirim olsa’ dediğinizi duyar gibiyim. Hadi sizde çocukluğunuzun kulağını çınlatın anımsayın yaşadığınız her ne varsa.
Kalın sağlıcakla…
Son yorumlar