Sevgili Oğlum; benden uzak kaldığın şu günlerde dilerim sadece gözün değil, gönlün de hep açık olur… Yaşadığın ülkeyi, dünyayı izle… Ama sadece “bakan” değil, “gören” gözlerle… Aşkın “dizi dizi” ihanetlerle tüketildiğini, adaletin “paralı ya da silahlı” Polat’ların Alem’lerinde dağıtıldığını inanıp sakın kabul etme… Bir kadının aşkına sahip olmanın dünyadaki en büyük hazine olduğunu sakın unutma… Ve bir kadının nefretinden kork, hiçbirşeyden korkmadığın kadar… Kanın deli de aksa, adam gibi adam ol…

Gözlerinin önünde perde olan, “mış” gibi yaşayan bir adam olma asla… Yenilsen de kaçak güreşme… Sevgili Oğlum, ben erkekleri anlayamam kadınları anladığım kadar. Ama biliyor musun? Bir erkeği tanımak için önce yanındaki ve hayatındaki kadına bakarım. Özellikle sen doğduktan sonra çok daha fazla emin oldum ki bir erkeğin kişiliği, hayatı, duruşu üzerinde en büyük rolü kadınlar oynar.

Kızdığımız, aşık olduğumuz, inandığımız, güvendiğimiz, küfrettiğimiz erkekleri hep biz kadınlar yetiştiriyoruz aslında. Annesi, karısı, sevgilisi, kardeşi, arkadaşı, ortağı… Bir şekilde etki sahibi olur, ruhlarındaki yolların ne yöne akacağını belirler. Sevmeyi de nefreti de, güveni de ihaneti de, gülmeyi de ağlayamayacak kadar taş kalpli olmayı da kadınlar öğretir erkeklere… Şartlar ne olursa olsun hep değiştirmeye ya da kalıplara sokmaya çalışırız sevdiğimizi, oğlumuzu, babamızı… Onlar da ruhlarına, bedenlerine dar gelen o kimliklerde boğulurlar zaman zaman. Sessizce mağaralarına kaçarlar… Yanımızdayken gözleri dalıp gider uzağa… Kimi zaman yüreklice kapıyı çekip giderler… Kimi zaman “ben sana layık değilim” benzeri yalanları kendilerine maske yaparak bizim vazgeçmemizi beklerler. Kimi zaman çok kimlikli, çok eşli hayatlar yaşarlar… Evinde “mış” gibi yaparlar… Bu bir kısırdöngü aslında… Mutsuz, tatminsiz kadınlar mutsuz erkekler yaratır ve ikisi birlikte mutsuz kızlar, oğlanlar… Kaçak güreşler, karşılıklı oyunlar, perdeli bakışlar, yorgun yürekler… Evet, ben sana erkekleri anlatamam oğlum…

Ama bir anne öğüdü istersen hayatın boyunca hep “mutsuz, güvensiz” kadınlardan uzak durmanı tavsiye ederim. Onlar kendi mutsuzluğunda tüketir seni… Ve sen de o yorgunlukla üzersin hiç hak etmeyen kadınları…

Hayatına giren bütün kadınların gözlerine bak… Orada görürsün aşkı da sevgiyi de, ihaneti de yalanı da… Kim olursan ol, nerede hangi konumda bulunursan bulun ama sadece kendisiyle ilgilenen, kalabalıklar içinde yapayalnız bir egoist olma…

Dinle, izle, yaşa, hisset hayatın sana sunduklarını ve bir kadını şaşırtmak istiyorsan “dürüst ol”… Tıpkı çocukken “ben bu yemeği yemek istemiyorum” dediğin gibi dürüstçe “ben burada, seninle olmak istemiyorum” diye söyle karşındakine, öncelikle de kendine… Yokluğunun sonucundan korkup da varlığında daha fazla acı verme… Kaçma, yalanlara sığınma… Sakın aklından çıkarma oğlum… Erkeklik, yiğitlik ne bilekte, ne silahta, ne parada ne de güçtedir… Sadece ama sadece yürektedir, beyindedir… Başkaları ne derse desin aldırma… Seviyorsan peşinden gitmekten, başkasını sevdiysen söylemekten, sevilmiyorsan saygı duyup gitmekten, üzülüyorsan ağlamaktan, korkarsan söylemekten çekinme…

Ne beraberken ne de gün gelip ayrıldığında “eşim, sevgilim, kadınım” dediğin birinin onuruyla oynama; oynanmasına da izin verme… Ve bir gün sen de baba olduğunda sakın yalnız bırakma çocuğunu… Gerekirse sevdiğinden, hayatından, işinden, kendinden bile vazgeç ama çocuğundan isteyerek, bilerek vazgeçme… Kendi ruhundaki yaralara çocuklarınla pansuman yapma… Hayatındaki hesaplaşmaların faturasını onların geleceklerine kesme… Mert olmak, yürekten sevebilmek, inancını yitirmemek, “adam gibi adam olmak” aykırı olmaktır gün yüzlüm… Sen bakma başkalarının “erkek adam şöyle olur, onu yapmaz” demesine… Aldırma kimseye… Yürekte ve beyinde “yiğit” ol sen…

Pencerelerini kapat bütün kalıplara, tanımlara… Çünkü ancak aykırı, inatçı kardelenler karda dahi güneşe uzanacak bir yol bulur… Ve o yüzden o kadar kıymetlidir, eşsizdir kardelenler… Dilerim sen de asi bir kardelen olursun OĞLUŞUM… Boyun eğmeyen, vazgeçmeyen… Karlı dağlarda insanın yüzünü gülümseten, içini ısıtan KARDELEN…

SENİ SEVİYORUM oğluşum…

İlginizi çekebilir

  • 16 Mayıs 2012 -- Bir kadının Travması (0)
    Yıllar önce, hani her ilacın bir yarası olduğuna inandığım yıllar, bir kadının travmasını üstlenmiştim. O yıllarda benim için “bir kadının sevmek” demek; o kadının “travması” demekti. İlk aylarda göğü...
  • 25 Ocak 2011 -- Perdeciniz Ramazan/ Bir Perde Aşığı (2)
    Hakkında şurada da yazdığım Perdeciniz Ramazan usta, 10 senelik bilgi birikim ve tecrübesi ile her model mekanizmalı perde, tül, korniş, satışı, montajı, tamiri, temizliği ve ücretsiz ölçü alma, fiyat...
  • 12 Ekim 2009 -- Boğaziçi’nde zaman (0)
    Sevgi gibi gönüllere akarak süzülmesini Yamaçlarında açan erguvan ağaçlarını Ulu çınarlar altında yosun kokan çay bahçelerini Nice aşkları yaşamış Sevda tepesini Salacak sahilinde el ele dolaşan s...
  • 09 Aralık 2009 -- Hoşgörmeyin anlayın (4)
    Neden bilmiyorum. Belki kesinlikle ard niyetsiz olduğumdan, belki beni en iyi ben anlayıp çok sevdiğimden, bir tuhaf mutluluk hali var her daim içimde.   En sinirime dokunan hallerimden ve hallerden...
  • 05 Aralık 2011 -- Bunu Söylememeliydim! (6)
    Bir güvercin kanat çırptı aniden, pencerenin önünde. Bana anlatılanların ciddiyetini kavramış gibi, kanatlarını cama çarpıyordu. Bakışlarımızı çekip  birbirimize odakladığımızda, gözlerinin dolduğunu ...
  • 13 Ocak 2010 -- Ya unutursan (6)
    ''Beni unutursun sen şimdi'' dedi. Akşamdan kalma kaçamak bakışlarıyla, sabah mahmuruydu gözleri. ''Unutmam'' dedim, olağan. Sabaha göz açmışlığın çocuksu neşesi üzerimdeydi.   Acıyordu iç çeperleri...