Rağmen,

Kapı kapandı. Dili olsa da konuşmaz kilit. Kör ebe, retinası bozuk ebe… Günahla sevabı ayırt edemeyen ebe…

 

Rağmen,

Kapı kapandı. Ne korkunç bir kelime. Kapıydı üstüne boşaldı… Karaydı, zifiriyle suya boyandı. Biraz daha mahlas verin bana. Adını Dikenli barakalara asacağım. Ve içimdeki bütün yalnızlığı Kimsesizlere kusacağım. Adın kadar korkuyorum senden…

 

Rağmen,

Kapı kapandı. Gülme ağla… Çünkü bir daha iki dudağın bir araya gelmeyecek. Bırak! Sırtımda kalsın tırnaklı bıçağın. Zaten çelik yelek giymiş vicdanın. O ki Benim ahım bir tek beni tutar.

 

Rağmen,

Kapı kapandı. Dilimde gür ormanlar bitti. Kurudu dehlizlerim. Adımı taşımaktan yoruldum. Ama yorulmadım kurşunlarına göğüz vermekten. Ama yorulmadım kendime yalanlar söylemekten. Ama yoruldum her şeyden… Her bir şeyinize… Rağmen

Benzer yazılar

  • 05 Şubat 2012 -- Rağmen (0)
    Bugünlerde öylece kayıp gidişini yaşıyorum… Yaşıyorum dediysem, ifadesizliğimdendir. / N’olur bağışla. Elimden hiç bir şey gelmiyor ve sen öylece bana uzaklaşıyorsun Ve sen gittin… Bir yabacı gibi,...