Bay Gri

Baygri.com yazarlarından Gamze Atal’ın, Aykut Cansız ile birlikte gerçekleştireceği şiir dinletisine tüm dostları bekliyoruz.

Tarih: 30 Kasım 2011 – Çarşamba/ Saat: 20:00

Yer: Beyaz Cafe-Bar Restaurant 1452 Sokak (Can YÜCEL sokak) No:4 Alsancak – İZMİR (Devamını okuyun…)

Sosyal medyanın
sempozyum bilinçli
çocuğu
bay gri nokta kom;
bayramınızı
en samimi hislerle
tebrik eder,
iyi şeyler diler…

trafiğedikkatedinkurbanlaraeziyetetmeyinfazlaetyemeyinbolbahşişverin

(Devamını okuyun…)

A

ABU: Abla.
ACUK: Yabani elma
AHA: İşte
ALLAME: Herhalde.
AGA: Abi
AVUZ: Yeni doğmuş hayvandan ilk günlerde sağılan koyu süt.
AYTAK PUYTAK: Eğri, büğrü.

B

BALCAN: Patlıcan
BADAL: Merdiven. (Devamını okuyun…)

Yüce Atatürk’ün önderliğinde kurulan Cumhuriyet’in 88. yıldönümünü, Ulusça kutladığımız bu büyük günlerdeyiz. Başımızı her dönemde dik tutabilmek için Cumhuriyetimizin taşıdığı önemi daha iyi anlıyor, başarılarıyla ve kazanımlarıyla gurur duyuyoruz.

Önsezileri güçlü bir önder olan Yüce Atatürk, “Türk Ulusu’nun tabiat ve adetlerine en uygun yönetim biçimi” olduğu için Cumhuriyet’i seçmiştir. Türkiye, Cumhuriyet’in ilanıyla, Ulusumuzun kötüye giden yazgısını tersine çevirmiş, Atatürk’ün aydınlattığı yolda, O’nun gösterdiği hedef doğrultusun da ilerlemesini sürdürmüş, laik ve demokratik yapısıyla örnek alınan bir model, istikrar ve güç ögesi durumuna gelmiştir. (Devamını okuyun…)

Hangi lanetli kavimin göçtüğü yollardan geçip ayak izlerine bastım. Beddua almış hangi toprağın suyundan içtim. Hangi sınavın içindeyim ki; gidişattan bile not alamıyorum, sınavım direk infaz ediliyor. Yorum yapılamayan soyut bir resim misali asılmış hüzün kaşlarımın çatıklığına. Kendi sahnemde; “küfür gibi yaşamak” adlı mutluluk kabızı bir adamı oynuyorum…

Bach dinlerken neden ağlıyorum? Neden ruhum buruşmuş gibi hissediyorum? Hani müzik ruhun gıdasıydı…

Dağlarımda yaz kış kar var benim,  beslediğim tek çiçek kardelen. Görmedim daha bir papatya bir gelincik… Ve kimse öğretmedi bana ağlamayı, ağlamak doğumumdan kalan en büyük ezberim.  Tanrım lütfen bana; aşk ne renk? acı ne renk? söyle…  aşk acısının rengini ben bulurum. (Devamını okuyun…)

Akşamcı bir peri yarım kalmışlığıma bakıp kafayı çekerken; Tenimi beş vakit üstümden çıkarıp; “al bak içim sen dolu” diyen ben, o uslanmaz o arsız kalbimle titreyerek  teslim oluyorum ayrılığa.

Çok değil, birkaç saat yetecek kadar sesin kaldı kulağımda, sonra sesine acıkacağım. Radyo en eski kantolardan birini mırıldarken, fotoğrafını gıdıklayacağım; kahkahanı görmek için. Ayrılığımıza oynadığı bahisi bahane edip; duygu tanrısına küfredeceğim. Prense dönüşen kurbağalara; “ olmadı, mahcubum, yara yoğunluğumdan aranıza katılamadım.” diyeceğim.

Ayrılık dolayısıyla gülen yerlerim kapalı; komik sözcük öbeklerinden oluşmuş hiç bir tirad uğramasın bana, zira; ciddi ciddi gülmekten ölürüm. Ve hiç bir zaman; “bugün az kaldı mutlu oluyordum” diyemeyecek dudaklarım. Ah be kadın; varlığın huzurumun şehzadesiydi; gidişinle boynunu  vurdurdun… (Devamını okuyun…)

Yağmur, simsiyah bir ızdırapla birlikte yağıyor üstüme; ıslak, kuytusuz ve umutsuzum.  Bulamadı ya parmaklarım uzanıp dokunacakken saçlarını. Ve duydum ya dilinde patlayan mayınların seslerini. Öyle nefretle, öyle iğrenmiş bağırıyordun… O sesler; uğursuz bir ayninin ortasında aldı canımı.

Kendimden mi tiksindim, üzüldüm mü ne önemi var. Zaten yamalıyım. Zaten körüm.  Her nefes alışımda kalbime batan milimetrik kahırlarım var.

Açıklayamazdı hiçbir felsefe hissettiklerimizi… Şarkısızdık belki, belki de şiirsiz… Çok ağladık, çok konuştuk, çok kaçtık… Uçsuz, korkusuz, sakınmadan, tepeden tırnağa yanmayı oynayan tiyatral bir gösteriydik biz. Gözlerimizden seken birkaç damla yaşın peşine taktık aşkı. (Devamını okuyun…)