Bay Gri

Allah nazarlardan saklasın, O henüz 17 sinde. Asaleti ve prenses edası, doğuştan üzerinde. Öyle toy, öyle hassas, öyle kırılgan ve öylesine güzel ki, gören kanatlarını saf ipekten sanır. O henüz melek saflığında, hala bebek masumiyetinde.

Ara tatilinde, kısa süreliğine kızım evine geldi. Çevrenin yakışıklı veledleri, kızımın kokusunu alır almaz harekete geçti. Kimi facebook duvarına hucüm etti. Kimi cep telefon numarısını bir şekilde ele geçirdi. Yeni yetmeler, günlerdir evimizin etrafında, volta atıp kilometreler kat etti. (Devamını okuyun…)

Çağımızın ilişkilerinde ki anahtar söz, maddeden sonra, yazı başlığındaki 4 kelime. Gençlere bakıyorum da, hatta göz atıyorum ikinci baharını yaşamaya çalışanlara, ilişkilerinde yada evlilik kararlarında para-pul hadisesi tamamsa -ki artık en öncelik bu. ”Benimle hayat boyu sıkılmazsın” dedi mi biri, ”Yaşasın, hayat boyu sıkılmayacağım, onunla” diyor karşısındaki. Ne gaflet…
 
Oysa, hayat boyu sıkılmamak, insanın kendi elinde. Karşısındaki adamda-kadında değil. İçte, bakış açısının tam orta göbeğinde. Neden bu denli anlamsız arayışlarda ki artık insanoğlu. Ve neden hep animatörlüğü karşısından bekler ki. ”Hayat boyu sıkılmayacağın biriyle” dendi mi, hayatın sıkıntısız yaşanacağı mı anlaşılıyor acaba.

(Devamını okuyun…)

Evimizde;  herkesin birarada olduğu vakitler dışında, bazen herkesin kendi köşesinde kendiyle kaldığı ve huzur bulduğu hobileriyle uğraştığı zaman dilimleri vardır. Bu aralar, eşim kendiyle başbaşa kalacağı saatlerde şeytanla işbirliği içinde. Ne zaman seslensem yada bir şey diyecek olsam eşime, şeytanın sohbetine dalmış buluyorum kendisini o vakitte.
   
Şampiyonluk yarışında kritik haftalara girildiği şu süreçte. Eşimin de futbol tutkusundan dolayı, futbolculuk dönemindeki lakabı ”Şeytan” olan Rıdvan Dilmen, her program yaptığında bizim evin konuğu. Üstelik baş köşeye kurulu. Değerli ve gerçekçi yorumları, geçmişteki deneyim ve birikimleriyle, komplekssiz kişiliğiyle her program yaptığı zamanlarda, evimize konuk olmasından hiç rahatsız olmuyorum. Ben de kendisini evimizde ağırlamaktan mutluluk duyuyorum. Özellikle de, maç anlarındaki yorumculuğu sırasında, atılan golden birkaç saniye önce “Gol olur.” demesiyle, golü koklama yeteneğinin dışa vurumuna bayılıyorum. (Devamını okuyun…)

Bir habere bu kadar mı ifrit olur insan. Olur. Yada ben oldum. Daha başlığı okurken tüylerim diken diken oldu. Haberin başlığında, ”Aklı bırak, aptal ol” dedi, satışları yüzde 30 arttı” diye yazıyordu.

Tüylerimin aynı havada hali, aynı dikilmişliğiyle içeriğini okumaya daldım. Her cümlesinde ifrit olma katsayım arttı, dellendim, söylendim, hayıflandım. Dıesel’in Distribütörü Tahsin Özlenir, ”Bize hep aptal olma denmiştir. Bazı aptallıklar yapılmasa ne bilim, ne teknoloji ne de sanat bugünlere gelmezdi. Akıllı yerer, aptal yaratır. Aptallığı övdük, ocak-şubattaki ciro kaybı martta pozitife döndü” demiş. Tamam Allah herkesin işini rast getirsin de, ne kadar ironik de olsa ”Milletçe adamakıllı uyutulduğumuz yetmedi. Şimdi de uyanık kalanlar aptal olmaya davet ediliyor öyle mi?” dedim kendi kendime. (Devamını okuyun…)

Bazen; gerçi hoş TV programlarında beni çeken pek bir şey bulamıyorum ama, eğer ilgimi çeken bir program bulduysam ve izlemeye daldıysam, bana söylenenlere kulaklarımı kapatırım. Hatta çıt istemeden izlemek istiyorsam, bile bile kendimi de kapattığım olur. Kendimde kepenk indirir, üzerime de kilit vururum.

Dün gece, Teketek programını izlerken, kulaklarımı etrafa kapattım. Pür dikkat konuğun anlattıklarına daldım. Konuğu daha önce başka programlarda ki söyleşilerden tanıyordum, anlattıklarına aşinaydım. Psikoanaliz ve yazar Nusret Kaya yine ”Bireyin alt beyinsel eğitimi”nden söz ediyordu. Psiko-Tarih soruldukça, konu kök salıyor ilgim kendimi etrafa kapatmaya beni meyl ettiriyordu. Zaman genişti, Fatih Altaylı ve Murat Bardakçı da kendisinin anlattıklarına çok şeker bir lisanla eşlik ediyorlardı. Program aydınlatıcıydı. (Devamını okuyun…)

Yazmak değil bu kez, anlatmak. Paylaşmak yada. İsterseniz, dertleşmek diyelim. Oturdum bu gece yazımın başına laflıyorum beni okuyacak olanlarla. İçimi döküyorum belki de. Yüreğimi konuşuyorum çayımın eşliğinde.

İnsan birini, karşılıksız sevemez mi? Beklentisiz değer veremez mi? Yada kendi gibi önemseyemez mi? (Devamını okuyun…)