Bay Gri

Haberi görünce, ”Yok canım, daha neler” der gibi bir şaşkınlığa düşmedim. O kadar inanıyorum ki çünkü, eğiticilerin de kesinlikle eğitilmesi gerektiği fikrime. O denli aşinayım ki artık, yatak odalarını ağzından düşürmeyen düşük zihniyetlilere. Elbette, afallatmadı beni haber. Şaşırmadım işte.

Haberde, CHP Gaziantep Milletvekili Akif Ekici’nin , Gaziantep İl Milli Eğitim Müdürü Abdullah Şenyüz’ün, “Gaziantepli erkekler sanki karılarının üstünden inmiyorlar. Çocuklara okul yetiştiremiyoruz” dediğini öne sürerek konuyu TBMM’ye taşıdığını okudum. Dedim ya şaşırmadım. (Devamını okuyun…)

Şu Facebook dedikleri. Ne mi? Tabi bencesi. Aslında, yıllar önceden var olmuş bir site. Ancak, çılgınlığı bir kaç yıldır ulaştı bize. Kısaca sosyal ağ. Uzuncası, epey yol alır anlatması.

Ben sevemedim şu facebook’u, ı-ıh bana hiç uymadı…

Belli bir yaşa gelmişim, bütün asalakları, salakları hayatımdan usulca asilce çıkarmışım, şimdi gelip beni ilkokul arkadaşım bulacak, ya başıma çorap örecek ya ayağıma dolanacak. Selam vereceğim, başıma dert olacak. İstemem. Uzak dursunlar benden.Ayrıca sitede ilginç guruplar var, ”Amuda kalkıp uyuyanlar, çay içmeden duramayanlar, Yok bilmem neye uyuz olanlar” Aman kalsın, kendi ilginçliğim bana yetiyor. Yok istemem. (Devamını okuyun…)

Hatırlıyor musun, ne çok didişirdik seninle, sessiz sevişmelere gebe kuytularda. Ne tuhaf, sağnak öfkelerini bile özledim birden, sicim sızılarla.

Hani hatırla. Huysuz çocuklar gibi kendine geçirmeme telaşını özledim mesela. Her çizginin izini sürmeyi bir de. Tedirgin ruhlarımızı, kaçamak rengimizi özledim hatta. İstersen koynumdaki kelimeleri ödünç al, kalmasa da olur bana. Yeter ki sen susma. Aslında en çok, senin sende olduğun zamanlara hasretim bu ara. Duru bir sükunet hakim, aktı akacak göz pınarlarıma. (Devamını okuyun…)

Oldum olası, şu el öpme eylemine ayak diretmiştir içim. Çok saydığım ve canım kadar sevdiğim anne ve babamın bile elini öpmek aklıma gelmez. Çünkü, o yalakalık eylemini ruhum bilmez. Biraraya geldik mi, kucaklarım sımsıkı ve şap şap öperim o tatlı yanakları. Sıcaklık, içtenlik, hürmet, sevgi, saygı ve hislerimin diğer değerlileri, hepsi o kocaman kucağımın içindedir çünkü. En önemlisi de içinde yüreğimin olduğu göğüs kafesim, değer verdiğim kişiye mutlaka değmeli. (Devamını okuyun…)

Bilir misin bilmem; belki de tahmin edersin. Çok duymuşumdur bana ”Melek” sıfatı yüklendiğini. Mesela okulumda, ”Melek” kulağımın en aşina olan sözlerinden biri.

Ama sen bana melek dedin ya hani. Ben, insanoğluyken o an sen bana kanat taktın sanki. Nasıl da ayağım yerden kesildi. Oysa hep derim ya bilirsin, ”Seni sevmek, toprağa sımsıkı basmak, var olduğumu anlamak gibi” diye. Bu kez toprak ayağımın altından kaydı, havalara uçtum sayende. (Devamını okuyun…)

Herşey, Tuna Kiremitçi’nin köşesinde yazdığı, ”Jacqueline ve ben” başlıklı yazısı ile başladı. ”Akşamları o çellosunu çalıyor, ben romanıma çalışıyorum. Kendisi, hayatımda gördüğüm en uyumlu hayat arkadaşı.” cümlesiyle başlayan yazıda bir ilişkiden bahseden Kiremitçi, eski eşi İclal Aydın’ı kızdırdı. İclal Aydın ne yaptı, gaflete düştü ve ”Ayar çekerim görürsün” başlıklı gereksiz bir yazı yazdı.

Oysa, Tuna Kiremitçi’nin yazısında sözünü ettiği, Jacqueline sevgilisi falan değildi, o 1987′de ölen ünlü çellist Jacqueline du Pre idi. İclal Aydın, duvara toslamıştı. Ehh insandı. Kadındı. Kadınlık güdüleriyle kıskandı. Hata yaptı. Olabilirdi, biriktirdiklerini kusma arenası bulduğunu sandı. Keşke eski eşinin karşısına dikilip konuşsaydı. Mertliğe sığmadı, İclal Aydın’ın yazdığı yazı. Herkesin taşlamasına maruz kaldı. (Devamını okuyun…)