Bay Gri

11 ayın sultanı Ramazan başlıyor. İlk teravih namazı bugün kılınıp, ilk sahura bu gece kalkılacak. Ve ilk iftar ise yarın akşam…

Ramazan, elbette ki sadece oruç ibadeti için bir zaman dilimi değildir. Kendimizi sorgulama, özümüze dönme fırsatıdır. Nefs terbiyemiz için özel bir süreçtir. (Devamını okuyun…)

10 milyon TL değerinde 14 ‘AGA’ plakalı garajını açan Ali Ağaoğlu, çocukluğundan bu yana hep en iyi otomobilleri kullandığını belirterek, “Öyle son 10 yılda zengin olmuş biri değilim. Beni sonradan görmüş sananlar, babamın zengin olduğunu, kolejde okuduğumu ve hep iyi otomobilleri kullandığımı bilmiyor” demiş.

Şimdi, ”Sonradan görme” diye başlamayacağım elbette söze. Dediğine göre, görmüş. Ama eminim, körmüş. Yine demek istediğine göre, doymuş. Ancak, soda içmeyi unutmuş. Hazımsızlıktan hasta olmuş. Çünkü, ülkemin insanı işsizlikten kıvranırken, kendisi pul koleksiyonunu göstermeye can atanlar gibi, garajının kapılarını açmış, arabalarıyla kıvanmış. Bu da bir başka orgazm şekli tabiki. Bu arada, ayrıca çok da mütevazi. ”Eğer Bebek’te bir kere kahvaltı yapıyorsam, şantiyede amelelerle 5 kez kahvaltı yaparım.” demiş. Duyan da, ameleleri Bebek’te kahvaltıya götürdüğünü sanır. Elin garibinin sofrasına kurulmaya ne var. Gidip çöreklenirsin sofralarına. Hadi eli kolu dolu da gittin diyelim. Zaten ”Ağam, beyim, paşam” saygı da hürmette sınır yoktur elin garibanlarında. Al sana bir orgazm daha. (Devamını okuyun…)

Sen pek bilmezsin oğlum. Eski Türk filmlerinde çok klişe bir sözdü. Çok dalga geçerdik vaktiyle. Seslendirenlerin taklidini yapardık ağdalı ağdalı ve tıpkı eski Türk filmlerinde söylendiği gibi, ”O kadar mutluyum ki, korkuyorum. Bu mutluluk beni korkutuyor” der, üstüne de kahkahalarla gülerdik. Çocukluk işte.

Şimdi, sanki beyaz perdede başrol verilmiş gibi içim. Komik gelecek belki sana ama, ”Bu kadar iyi olma oğlum, korkuyorum.” Tamam, her zamanki gibi diyeceksin ki, ”Beni sen yetiştirdin.” İyi de bu kadar iyiliği bir araya toplayacağını ben nerden bilebilirdim. (Devamını okuyun…)

İkimiz de, içimize içimize akıyoruz bu gece. Mum gibi eriyoruz içerlerimizde. Hep göz gözeyizdir. Bu kez, kaçırıyoruz bakışlarımızı gizlice. Bu gece, rol kesiyoruz resmen birbirimize. Yüklü bulutlar gibiyiz oysa. Bir kuş kanadı değse, yağacağız ince ince.

Durup durup sarılırız biz. Bu her zamanki halimiz. Yine durup dönüp sarılacakken, farkettim ki bu gece her zamankinden farklı, biraz erteliyoruz. İçimize değen hasreti belli ki böyle ötelemek istiyoruz. Yine de dayanamayıp, sarılıveriyoruz aniden. Sıradan sarmaş dolaş hallerimizmiş gibi yapıyoruz eylemi. Ama bu kez susarak, kollarımızı doluyoruz ikimizde. Ve rol kesmeye devam ediyoruz. En usta oyunculuğumuzla hemde. Gerçi çok komiğiz belki de, birbirimize. Öyle ezberimize almışız ki her mimiğimizin bir sonraki hamlede, seyrini bile. Yutar görünüyoruz, kestiğimiz rolü. Bu 10 yıldır oynanan kimbilir kaçıncı perde. (Devamını okuyun…)

18.Milli Eğitim Şurası’nın Ege Bölge Çalıştayı’nda, İzmir İl Çalıştay raporunda ‘’kız ve erkek öğrenciler için ayrı ayrı okullar kurulması” önerisi geldi.

Allah’tan şimdilik öneri olarak kaldı, henüz dikkate alınmadı. Ancak, kafaların içine bu nifak sokuldu mu? Evet. Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyulan dönemde, öneri deyip geçmeyelim, bölücülük ve ayrımcılık adına yine doğal dengeler tutulup bacağından ayrıldı mı? Elbette. Üstelik, eğitim adı altında, çocuk yaştaki beyinlere kadın-erkek ayrımcılığını işlemek, başarılı olur mu? Tabiki de. (Devamını okuyun…)

Yağmuru özlüyorum. Huysuzlanıyor içim, huzursuzlanıyorum sıcaktan. Daralıyorum hayattan. Bir yandan güneş bunaltırken, diğer taraftan güneşin gaz kesmeden inen ışığı, fazla gerçek gösteriyor herşeyi. Bu defa, ister istemez en ince noktasına kadar, uzun menzil algılarım çalışıyor tabi ki. Hani otur hayatın başına, sık tüm sivilcelerini. Çare aran bütün siyah nokta ve lekelerine, hissim ayaklanıyor sırtımdan inen deli terden. Ve gözlerime serilen tüm iğretiliği renkli boyalarla karalamak geliyor içimden.

Hayallerim bile cozutuyor mesela. Gözlerimi kapadığımda, çölde serap görüyormuş gibi hissediyorum kendimi. ”Su değil o, serap” diyorum, kendime. Bu uyarıyı yapmayı bile, sindiremiyorum içime. (Devamını okuyun…)

Dünyadayız ve insanlarlayız. ”Hayat zor” sözünü dilimize dolamışız. Hayat zor değil aslında, insanlar zorlaştırıyor hayatı, unutmamalıyız.

Zaman zaman karışık koridorlar çıkar karşımıza hayatta. Bir an gelmiş ve kaybolmuşuzdur. Labirenttir içinde bulunduğumuz. Sınırlı alanda dönüp dolaşırız. Her koridor, biraz ümit çokça ümitsizlik taşır. Duvarlar gelir üstümüze. Sesleri duysak da yapayalnızızdır. (Devamını okuyun…)