Bay Gri

Orjinal adı ”Inception” olan ”Başlangıç” filmini izledim

Fragmanını izlediğimde, mutlaka gidip izlemeliyim diye kendime not düştüğüm filmi nihayet izledim. ”Başlangıç” filmi, son zamanlarda izlediğim en iyi film diyebilirim. Nefes almadan izledim. Kafamı karıştırmasına bayıldım. Rüyaların bende ne denli önem arz ettiğini bilen bilir. Filmi izledikçe, şimdi rüyamın hangi evresindeyim diye düşünmeden edemedim.

Christopher Nolan’ın yazıp yönettiği, Leonardo DiCaprio’nun başrolünü oynadığı ”Başlangıç”, insanların rüyalarından gizli bilgiler çalıp, bunu şirketlere satan bir rüya hırsızının ve ekibinin hikayesini anlatıyor. (Devamını okuyun…)

Hani, dediğim dedik insanlar vardır. Karşı tarafı dinlemezler. Ben de dediğimi diyorum ama karşı tarafı da dinliyorum. Tamam, herşeyi can kulağımla dinlediğimi söylemiyorum. Çünkü, her konuşma, dolu gelmiyor kulak zarıma. Ne yapıyorum boşları? Yine dinliyorum belki ama, bekletiyorum kulak kıvrımımda.

Eğer, ”Tekrar eder misin lütfen.” dediğim duyulduysa, kızım hiç kaçırmıyor atlıyor hemen ortaya. Diyor, ”Dikkat, annem kayıtta!” Haklı da. Ne yapayım, can kulağım, salyangozom dolu sözleri, önemlileri yutuyor adeta. Ama sonrasında neden benimle kafa yapıyorlarsa, oğlum diyor, ”Yandık, kayda geçtiğini dikte de ettirecek anlaşılana kadarıyla sonra.” Geçtikleri o an kafaymış gibi gelse de bana, aslında onlar haklılar, hem de tabandan tavana. (Devamını okuyun…)

Bir soru sordum, çok az parmak kalktı. 2 hemfikir, 1 kaçak güreşen cevap aldım. Diğer herkes sustu. Ya cevabı bilen hiç yoktu yada ”Amann bana dokunmayan soru bin yıl cevapsız kalsın” dı. Evlilerin sesinin çıkmaması, soruyu cevapsız bırakması eşlerine verecekleri hesap olmalıydı:) Bekarlar, bağımsızlıklarına güvenerek, gençlik ateşleri körüklenerek yorum yazdı. Kimi de sevgiliyi, nişanlıyı hatırladı. Haliyle yutkundu.

Oysa, soru sadece bir fikir alış-verişine konuydu. İçler cevapladı da, tuş basacak parmaklar korktu:) Kesin cevabı bilmek zaten zordu. Ancak herkesin iyi kötü doğru yanlış bir fikri olmalıydı. Yoktuysa ben yanıldım kusura bakmayın. Ama vardıysa da içinizden konuştuğunuza bence utanın. (Devamını okuyun…)

Var olmanın ötesindeydim hep. Kendimi gerçek hissetmekti ben olmak. Var olmanın ötesine geçmekti, kendim olmak. Nefesimi duymak, kendimi hissetmek değil sözünü ettiğim. Ezber bozduğum için kendimim.

Kullanmam kimsenin lugatındaki sözcükleri. Hiç anlamamışımdır mesela, herkesin sevdiğine ”Aşkım” diye seslenmesini. Herkesin sevdiğine verdiği sıfatı, ben sevdiğime söylersem, herkesin sevgilisiyle eş tutmuş olurum sevdiğimi. Oysa o herkesin değil, benim sevdiğimdir. Bendedir. Benimdir. Yücedir. Kendim olduğum için, bende ben gibi sevilir. (Devamını okuyun…)

Geçen haftasonu, arkadaşlarla dışarda yemekteydik. Birlikte olduğumuz ailenin çocukları, çocuklarımla yaşıt. Cinsiyetlerini de yaşlarına göre tutturmuşuz. Anlayacağınız, denk bir gurubuz.

Önce ortadandı, günceldi konuşmalar. Ortaktı kahkahalar. Sonra karınlar doydu, sohbetler de bizimle beraber yanladılar. Baktım, beyler iş-güç diyor, ikisi de spor otoritesi kesilmiş, usul uysal anlatıyor. Sarmadı beni. Döndüm soluma, yaşıtım olan kadına. ”Bu kadın nuhnebiden kalmış olabilir mi yada biz yaşıt mıydık” diye bir an sorguladım kendimi. Henüz meydanda olmayan gelini, nerede olduğu daha belli bile olmayan damadı, torun torba takımını, romatizmasını, baktım konuşuyor hayatın yaşlı suratını. O da beni sarmadı. Kızlar kıkırdaşıyor. Benim de içim kıpırdıyor. Ama masada bana uzak oturmuşlar. Sarsalar da benim makaralar uzayamadı onlara. Saramadım kendime gülüşmelerini. Aaa almışım iki genç yakışıklıyı sağıma, daha ne istiyorum ki? Baktım konu oğlanlarda aşk, felsefe, teknoloji, cuupp daldım aralarına. Acayip sardılar beni. Kucak da açtılar üstüne üstlük, sarıp sarmaladılar fiyonklar attılar dudak kenarıma. Ben şahaneyim o an tabi, tıpkı süslenmiş paket gibi. (Devamını okuyun…)

Hani bilirsin, onca kalabalığımın arasında, koşuşturmacalarımın kıyısında bazen dörtlüleri yakar, sağa çeker anahtar kontakta seni düşünürüm. Bu kez, neler oluyorsa bana, taşıt değiştirmiş gibiyim. Aslında kanatlarımı buldum tavan arasında, yine onları kullanıyorum. Uçuyorum, seni yukarlardan seyredip bulutların üzerine serilip de düşünüyorum.

Sıcakla aramın olmadığını bilirsin. ”Delirtir beni hep” derim. İşte bu yüzden, bir şarkı takıp dilime, martılara omuz silkerek vuruyorum kendimi bilmem kaç bin feetlere. Belki de seninle, havadaki nemi aşıp sonsuz maviliğin içinde huzur buluyorum. (Devamını okuyun…)