Bay Gri

Fransa Parlementosu, kamusal alanda burka ve peçe yasağını onaylamış. Sağlık nedenleriyle maske takmak zorunda kalanlar, eskrim gibi sporları yaparken maske takmak zorunda kalanlar, karnaval, bayram ve maskeli balolarda yüzü de kapatan giysiler giyenler bu yasaktan muaf olacakmış.

Çocukluğumdan beri, oldum olası laf olsun-oyun olsun diye bile, maskeyle hiç aram olmadı. Sağlık nedenleriyle olan zorunluluktur, sözüm o bölümü kapsamıyor elbette. Ama yok karnavalmış, yok bayrammış, maskeli balo varmış hiç umrum olmaz, olduramam da. Ay yüzümde bir örtü, gelirler bana. İçim bunca aleniyken, ruhumun örtülerinden soyunurken, yüzümde maske, peçe offf o ne beee. (Devamını okuyun…)

Devasa çark dönüyor Pedro. Minicik bir dişlisin sen de, ben gibi. Durmak yok. Durduğunda, inan bana kocaman çarka bir şey olmayacak. Aynı hantallığıyla, yine umarsız dönmeye devam edecek.

Durmak yok, Pedro. Durursan, devasa çark seni affetmeyecek. Minicik sen dişlisi kırılacak. Kırılacaksın. Düz dişliler, sonsuz dişliler, helis dişliler ve çavuş dişliler belki bir an ağlayıp, gıcırdayacak. Sonra birileri gelip onları yağlayacak. Biliyor musun Pedro, yanında çevirdiklerin de, hasar alacak. Ama onlar da kalacak, dev çark sadece seni dışarı atacak. Çarkın içinde olmayacaksın Pedro düşünsene. Evet, bir an ve büyük cesaret. Ama düşünsene Pedro, ne gaflet. Yerin belki boş kalacak, bir iki ilaveyle tamir edilmeye çalışılacak, yada yerine yenisi konacak. Yan dişliler yine dönmeyi sürdürecek, ve her biri yine çarkın bütününe hizmet etmeye devam edecek. (Devamını okuyun…)

Zor oldu, alışmaları. Yıllarca yoğun ilgisine maruz kaldıkları, tandıkları, ezberlerine aldıkları kadın, bir anda elinde kağıt kalem, yazı faslına dalmıştı. Abartısına aşinalardı. Ama kadın pervasızca, her yerde, her saatte, keçilerinin her gelişinde (Peri demiyorum, iyi yazmak için ilham perisi gelir. Bana gelenler keçidir) artık kağıt kalemle haşır neşirdi.

Zor oldu, alışmaları. Yoğun baskılarına, beni kafaya almalarına aldırsaydım, inat etmeseydim, dikmeseydim şu dik kafamı, usanıp vazcaysaydım eminim alışmayacaklardı. Yazı yazmayı seviyor, yazdığım her satıra kendimi seriyor, sitem baygri’yi yuvam kabul ediyordum. (Devamını okuyun…)

Ben diyorum size; Bu kadını türbe diye ziyarete gelin. Mumlar yakın. Koluna saçlarına çapıtlar bağlayın. Eteklerinde adaklar adayıp, parmaklarına teller sarın. Ama sessiz sedasız, temiz yürekle ve huşuu ile gelin, öyle etrafını piknik alanına çevirip eteklerinde yatmayın. Yanında yamacında oruç açmaya kalkmayın:)

Ahtapot Paul de kim oluyormuş, mürekkep balığı Aslı’nın yanında. Onun bile bir- iki yanılma payı oldu. Mürekkep balığı Aslı hiç yanılmadı. Öyle ahtapot Paul gibi yeme ulaşmak narına, kolunun tekiyle yem dolu kabın içindeki bayrağa filan sarılmadı. Gönlü safiyetle ve karşılıksızdı. Kah rüya gördü haber aldı, kah içindeki ses kulağına fısıldadı. O da, mürekkebinin tuş basma haliyle her hissiyatını, ya yanılırsam endişesi taşımadan çocuk saflığında yazdı. (Devamını okuyun…)

Masaya oturur oturmaz, hepimiz silahını çıkarıp masanın üzerine koyan kovboylar gibiydik. Daha oturduğumuz sandalyeye kendimiz yerleşmeden, sigara paketlerini masanın üzerine koyuşumuza hala inanamıyorum. Yuhh ya, biz hepimiz bu kadar mı içiciyiz. Bunca mı bağlanmışız, bağımlıyız diye düşünmekten kendimi alamadım.

Şimdi oturup da, ”Vah vah, napıyoruz biz?” diye diye tüttürmeye kalksak, daha çok zehirleneceğiz. En iyisi, kendimize çıkardığımız ölüm davetiyeleriyle kafa yapmak. Eee nasılsa öleceğiz. Sigara tüketicilerini caydırma amaçlı paketlerin üzerinde ki resimleri kast ederek, sordum yanımdakine. ”Seninkinin üzerinde hangi resim var?” (Devamını okuyun…)

Oyalanmam lazım. Yani, vakit tüketmem lazım. Vakit geçirmek demiyorum. Çünkü, oyalanmak için bulunduğum yerde, geçmedi vakit. Vakit dedin mi hele sayılısı, geçip gidiverir aslı esası. Ama yok, vakit tüketmek dersem daha doğru. Hem vakit dediğin tükense ne yazar, oyalanacağım derken ben tükendim dostlar.

İlk gidişim değil elbet. Çok keredir gitmişliğim var. Ve her seferimde, ”çık çık çık” dilim damağımda. Ve her defamda, her ayak basışımda, ”vaay bütün işsizler burda” diye söylene söylene oturuyorum dış bölümde, bir cafenin koltuğunda. Sözünü ettiğim yer, işsiz güçsüz takımının mekanı. Yediğini geğiremeyen hazımsızların ortamı. Neresi mi? İstinye Park tabi ki. (Devamını okuyun…)