Bay Gri

Kardanadam yapmıycam ellerim dondu, kızakları kaldır kaymak istemiyorum artık. En sevdiğim siyah misketimi akvaryumun dibine sakladım,  belki çöpçü balığı kocakafa birgün  görürde kendi yansımasına aşık olur. Kırmızı topaç kanepenin altına kaçtı,iplerinide kestim. Yakantop oynamıycam asla,  neden hep ilk ben yanıyorum?

Dibçiği kahve tonlarındaki ucu kırık tabancanla sarı saçlı barbie bebeğimi ben vurdum, parça kumaşlardan  ona elbise dikemekten çok sıkıldımıştım çünkü. 9 taşın hepsini tek atışla devirdim hemde hile yapmadan. (Devamını okuyun…)

Gecelerin karışmışsa bilinmez gündüzlere, yalvarışlarındaki umut tükenmişse, kapat gözlerini sıkıca hayallerine bırak düşüncelerini. Bırak sendenki seni uzak diyarlara götürsün, bırak ki ruhunun huzurunu hisset.

Hayallerimiz….

Hayaller gerçek olsun diye kurulmazmı sizce? Tüm kapılarını kapatma, umutsuz yaşarsak, kelepçeyle eşdeğer değilmidir o vakit hayat? Özgürlüğe aç kalmış bedenler, huzuru uzakta arayanlar, kıskançlıklar, hasetler ne lüzumu var ki bunca baskının altında yaşamaya? (Devamını okuyun…)

Nazım Hikmet’ in dediği gibi; Bana mutluluğun resmini yapabilir misin? Mutluluğun resmini yapmışlar belki ama herkesin kendi mutluluğu vardır bana göre.

Hayatınızda hiç nefes alırken mutlu olup olmadığınızı düşündünüz mü? Heleki ruhunuzu huzura ulaştıran bir şehirde? Güneşe gözlerinizi kırpmadan bakma çabalarınız, aradığınız yüzler, duymak istediğiniz sesler. (Devamını okuyun…)

Yola çıkma vakti yaklaşıyor. Gözlerimin önünden geçen film şeritleri neler hatırlattı bana…Geçen on seneydi sonuçta, dile kolay gençliğini verdiğin on yıl…

Hani bazen kuş olur insanın kalbi uçmak gitmek ister hemencecik o kente, ama ben son gelişimde ağlayarak ayrıldım o şehirden…Hani oyuncak bebeklerimizin en parçalanmış hali misali, süngerleri içinden dışarı çıkmış parçalanmış oyuncaklar gibiydi kalbim…Şimdi uçmak istiyor birden kalbim, ama yine hüzünleniyor ardından tarifsizlikler içinde… (Devamını okuyun…)

Oysa ne güzeldi bugün…Bir haber sarstı tüm gecemi. İlk sorduğum şu oldu; rahatmısın orda şimdi?  Bu kadar erken gitmenin ne alemi vardı ki?

Gecenin sabaha koştuğu bu saatte, ne yersiz bir telefondu deminkisi…Oysa uyuyacaktık ve yeni güne uyanacaktık. Senelerdir görüşmedik kabul ediyorum ama maillerde buluşmuştuk hep. (Devamını okuyun…)

Bu sabahta farksızdı diğerlerinden. Puslu havasında İstanbul’un düşünceli kokusu yayılmıştı gökyüzüne.

Cümleleri üç nokta ile bitirmenin zamanı gelmiş; hadi otur pencerenin önüne, al kahveni, sigaranı döktür ruhunu önündeki bembeyaz sayfalara…

Düşündüm…Onayladım… Sidney Poytnz diyorki;

“‘Bana güç veren zaferlerim değil, yaşamdaki yenilgilerimdir…” (Devamını okuyun…)