Küçük bir çocukken rol modeli aldığım insanlara benzemeye çalışırdım. Onlar gibi giyinip ayna karşısına geçerdim. Benim için bir oyundu ama seneler sonra anladım aslında yaşam da böyle bir şey, farklı maskeler takıp etrafta gezdiğimiz bir oyun.
Sen istemesen bile etrafındaki insanların seni kendilerine benzetmeye çalışıp durduğu adına ”hayat” denilen bir oyun. Çocukken kendim olabilmek çok sancılıydı. Çünkü herkesin ”ben” ile ilgili fikirleri vardı. Herkes başka bir tarafa çekip, başka bir kimlik giydirmeye çalışıp duruyordu. Sanırım sadece onlara benzediğim zaman var olabileceğimi düşünüyorlardı. Bana biçtikleri kıyafetin üstüme uymaması önemli bile değildi, sadece sürüye uyum sağlamalıydım.
Zamanla bana verilen kıyafeti kabul etmemeyi seçtim ve tabi ki çok zor bir süreçti. Kendimi tanımak ve sevmek, kabul etmek baş döndürücüydü ama aynı şekilde çok da güzeldi. (Devamını okuyun…)





Son yorumlar