Bay Gri

Ne kadar uzakta olsan da o kadar yaksın bana… Ne kadar farklı olsak da o kadar aynıyız aslında… Belki de bu yüzden beni tamamlayan adamdın.

Boşlukları dolduran ve bana  kalbiyle bakan adam… Beni gökyüzüne uçuran adam…

Düşüşü  de bir o kadar acı dolu oldu. Gökyüzündeki yolculuğumuzun bittiğini anlayamadım.Belki de bitsin istemedim. Sen ”gel” deseydin ben de orası neresiyse gelecektim seninle ama sen çağırmadın. Gökyüzüne çıkardığın gibi beni aşağıya bıraktın. Aşağıya düşerken tek hissettiğim ”özlem” ve ”eksiklik’ti. Senin geri gelip, düşmeden beni kurtaracağını sanmıştım. Belki de ondan çırpınmadım bile… Özlem ve eksiklikle yere çakıldım. (Devamını okuyun…)

Sen bilmesen de ben çok uzun süre beni bekledim. Anılar yetiyordu seni beklemek için. Anılarla ayakta duruyordum belki de…

Bir umut ışığı yakmıştım bize, bütün siyah korkulardan uzakta… Uzun zaman sonra özlemek ne demek artık biliyordum.

Sonra mı? Sonrası toz bulutu arasında yok olmak…

Bazen her şeyi geri almayı o kadar çok istiyorum ki ama o kadar imkânsız bir istek ki bu…  İkimizde değiştik ve artık çok geç. Kendi yollarımızda adımlar atıyoruz ama öyle zamanlar oluyor ki özleminden ruhum, hareket edemiyor. Sadece yaşlar akıyor. Neye ağladığımı bilmeden ağlıyorum. Geri gelmeyecek zamana mı yoksa biten bir aşka mı, yoksa artık ikimizin de aynı kişi olmamıza mı? Neye ağlıyorum? (Devamını okuyun…)

Aşkımı elinin içine saklamıştım. Giderken senle gelsin diye. Rüzgarın benim aşkımı savuracağını bilemezdim. Aşkım zamanda rüzgarla beraber savrulurken ben zamanın gücü karşısında yenilmiştim. Sen bilmesen de senin yokluğunda bile senin sevgin bana uzun bir zaman ışık oldu. Belki de artık kendi yolumu bulabileceğimi düşündüğün an ışığında kayboldu.

Senin gerçekten o kişi olduğunu sanmıştım. Bütün farklılıklar bir yana beni tamamlayan adam… Hayatım boyunca bir yere ait olamamıştım ben. Sonunda evimin senin yanın olduğunu anlamıştım. Evim, senin kalbindi. (Devamını okuyun…)

Zamanın en büyük yeteneği, her şeyi alıp senden uzaklaştırması… Başta çok büyük, çok ağır geliyor. Bir şeyler değişiyor ve sen avucunun içindekini kaybetmeye başlıyorsun. Benim dediğin her şeyi uzaklaştırabiliyor zaman. Bazen anıların bile zamanın sonsuzluk girdabında yolculuğa çıkıyor. Her şey değişikçe canında acıyor.

Şimdi yine bir şeyler değişiyor. Doğum sancısı gibi sancılar sarıyor bazen ruhumu ama biliyorum sonunda değecek. Gitmesi gerekenler gidecek. Bir yandan insanın canı yanarken bir yanda da kollarını olabilecek bütün olasılıklara açması ne demekmiş artık biliyorum. Geçmişime dönüp baktığımda günler boyu ağlatan kalp acıları, hayal kırıklarının hepsinin benim yolculuğumun bir parçası olduğunun da farkındayım artık. Biliyorum ki yoldayım. (Devamını okuyun…)

Seni beklerken her gün kalbimde yeniden sen doğuyordun. Yokluğunda, bende bitersin sanmıştım. Yokluğundaki sana sarılıp uyuyordum geceleri. Sen yoktun ama benleydin her adımımda.

Sana söz verdiğim için beklemedim. Biliyordum sözler sadece o an için geçerlidir. O, söz geçecek olan birkaç saniye aittir ve o an bittiğinde artık sözler çoktan evrende kaybolmuştur. (Devamını okuyun…)

O, konuşurken anlamıştım ki ben ne söylersem söyleyeyim herşeyi kendi istediği gibi yorumlayacaktı. Yüzüne baktım aramızdaki boşluğun gittikçe büyüdüğünü gördüm. Sustum. Bazen hızlı keskin bir  darbe, küçük kesiklerden iyidir derler. Buna bende katılıyorum ama ne zaman cümlelerimi  keskin bir ok gibi sana yöneltmek istesem söylediğin cümleler karşısında eziliyordum.  Biz diyordun. Biz diye birşey var mıydı ki? Kendi bizini yaratan bir adam vardı karşımda ona bunun hayal olduğunu söylemem ve uykusundan uyandırmam lazımdı ama yapamıyordum.

Ortak bir hikayemiz bile yoktu gerçekte ama kendi yazdığın hikayeye çok güzel  inanmıştın. (Devamını okuyun…)