Bay Gri

Bir an geliyor öylece durup düşünüyorum şu çetrefilli hayatın plansız bir şekilde beni şekilden şekile soktuğu durumumu, yaşadıklarımı ve kısa bir zaman sonra yaşayacağımı tahmin ettiğim olası olayları.

Bir de bunun dışında kendi yaptığım planlarım var tabi. Laf aramızda kendi içimde ikiye bölünmüş gibi bir ruh hali içerisindeyim. Dengem sapıttı, evet evet sanırım ben bir miktar dengesizleştim. Bir yanım yakın gelecekte mutluluk planları yaparken çift kişilik, diğer yanım “Aaa şekerim o da bir şey mi sende bu potansiyel varken, sen çocuk da, yaparsın kariyer de” diye sesleniyor içimdeki sesle, içimdeki zilliye. (Devamını okuyun…)

Anlam arama söylediğim sözlerde… Düşünme, yargılama, sorma, sorgulama beni… Oluruna bırak, hatta beni kendi halime bırak… Üzerime düşme, üstüme gelme… Bana kendimi önemli hissettirmeye çalışma, sen yapınca inan bir anlamı yok. Oyun oynama artık, oynadığın oyunlarla boş yere kendini de yorma. Anlasana ben kanmıyorum artık,  inanmıyorum senin masal tadında yalanlarına…

Büyüdüm seninle… Kabullendim artık, bu kadar değişgen bir dünya düzeni içerisinde bile senin değişemeyeceğini… Anladım; seni ve seninle ilgili bütün olanı biteni… (Devamını okuyun…)

Doğumumda ölümlerden döndük ikimizde öyle kavuştuk biz canım annemle birbirimize… Uzun bekleyişler sonunda tam tamına 10 yıl sonra onun hayatında var olmamla birlikte annelik rolünü de kattı yaşadığı çerçevenin içine. Bazen çok kızdı bana, bazen çok öfkelendi ama tek bir gerçek vardı ki ben ne yaparsam yapayım o beni içi sevgiyle dolu her anne gibi hep karşılıksız sevdi…

O hayatımda babamla birlikte her daim başroldeydi. Attığım her adımımda yanımda, alacağım her önemli kararda heyecanla arkamdaydı. Bazen çok endişelendi benim için, bazen endişelendi kendi işimi kendim halletmem için bana fırsat verdi endişelendiğini belli etmedi. Anlayışlı olmakla, disiplinli olmak arasında hep gidip geldi. Her anne gibi benim annem de “Onu yeme, bunu içme, ince giyinme, terlemişsin hasta olursun, öyle konuşma, cevap verme, yemeğini ye, dersini çalış, erken yat, erken kalk, o çocuk sana göre değil, bu çocuk tam da sana göre” dedi. Bu söylediklerinin çoğunda haklıydı ve sonuç itibariyle “ee ben sana demiştim:)” deme mertebesine erişti. (Devamını okuyun…)

Biliyorum atacağın en içten gülüş hala bana saklı… Çünkü en neşeli hallerin sen bana veda edip giderken, bende kaldı. Nafile… Boşuna uğraşma artık güleceğim diye, sonra gülemedikçe, güldürme kendini elaleme. Eminim istemezdin böyle olsun ya da ne bileyim istemezdim bu noktada körelsin bu aşk, sonunda kör olsun…

Ama olmadı… Uğraştık olmadı… Savaştık olmadı… Seviştik olmadı… Öğrenmiş olduk bir kez daha; olmayınca olmuyormuş işte… Bazen hayat acı da olsa tecrübe ettiriyor bir şeylerin sonunun biteceğini bile bile yaşamayı hem de sana ve bana rağmen körü körüne… (Devamını okuyun…)

Kelimelerim tükendi bu aralar. Neşeli ve olağan çenesi düşük hallerimden eser yok sanki… İçime kapandım, kendime sığındım… İçimde bir burukluk, içimde bir ayrılık havası belirdi gibi… “Daha ne kadar kötü olabilir ki hayat” diyorum bazen. Etrafımda birileri ölüyor, birileri devamlı üzerimde hakimiyet bayraklarını dalgalandırmaya çalışıyor, birileri karşımda en duyarsız tarafından davranışlar sergiliyor, birileri beni oturdukları yerleriyle dinliyor, hoş bende buna karşılık onlara oturduğum yerle gülüyorum o ayrı konu…

“Hadi kızım boşver; İyi düşün, iyi olsun” diyorum. Ben böyle diyorum da sonuç; İyi düşünüyorum, kötü oluyorum.İyi düşünüyorum, dünyanın kazığını yiyiyorum. İyi düşünüyorum, sonuç itibariyle “Ay çok salağım hem de çok” diyorum kendime. Ya bu pozitif cümlelerin benim enteresan bünyemde bir tesiri yok ya da ben baştan seçilmiş kaybetmişlerden biriyim… (Devamını okuyun…)

Yaşayacaklarının sana neler getireceğini umursamadan bazen sadece anı yaşamak istersin… İçinden geleni yapar, içinden geldiği gibi yaşarsın. Tadını çıkartırsın hayatın. Bazen dilinde ağıza alınmaz keyifli küfürlerin, bazense yüzünde türlü şirinliklerin olur. Karşıdan seni gören gözler “nasıl da mutlu ve nasıl bu kadar huzurlu” cümleleri kurarken içlerinden, sen köşene çekilip olanları izlersin birer birer…

Sorgulamazsın “ne oldu, neden böyle oldu” diye. Çünkü bilirsin ki sorgularsan karışırsın, sorgularsan içinden çıkılmaz hallerle yarışırsın. Başına gelecekleri bildiğinden yüzeysel mutluluklara ev sahipliği yapar yüksek duvarlarla örülü yüreğin. Tek derdin biraz daha mutlu olabilmektir. Seni mutlu eden kişinin kim olduğu ise artık hiç önemli değildir. Hayatında olmadığın kadar bencil ve bir o kadar da yalnızsındır. (Devamını okuyun…)