Bay Gri

Odanın kapısını açtım ve içerdeki loşluğun ve kötü kokunun birleşip üzerime sindiğini fark ettim. Uyuyordu. Ve hâlâ çok güzeldi…

Işığı yaktım ve yanındaki komodinin üzerine oturdum. Onu uyandırmamak ve yüzündeki tentürdiyot lekelerinin ardındaki güzelliğine saatlerce bakmak istedim. Günlerce hatta. Hastalık, yüzündeki yaralar, derisinin parçalanmaya başlaması… Hiçbiri güzelliğini ört-pas etmeye yetmemişti. Direniyordu. Sadece bunun için.

Uyandı. Beni fark etti. Kim olduğumu sormadan önce sesimi ona duyurmak istedim. Ama ne diyerek? Güldürmeliydim onu. Şansımı denedim. (Devamını okuyun…)

“Sence ben bir orospu muyum?”

Para almadığına göre değilsin, demek istedim ama nedenini merak ettiğim bir hüzün gördüm gözlerinde. Vazgeçtim.

Elleri titremeye başladı. Krize girmesinden korkuyordum. Bana söylememişti bağımlılığını ama daha ilk gün kolları kırmızı, deri ceketini çıkarttığı an kendisini ele vermişti. Nefret ediyordum bağımlıların krizlerinden ve onları yatıştırmaktan. Ne olursa olsun, onu yatıştırmaya çalışmayacaktım. Gerekirse kanyak şişesini kafasına vurup onu ebediyen sakinleştirecektim ama onu yatağa bağlamak için uğraşmayacaktım. Bir cevap bekliyordu. Verdim.

“Bunu sana söyleyenleri öldürmene yardım edebilirim.”

Güldü. (Devamını okuyun…)

“Eskiden çok sık intihar ederdim” dedi. Sustu. Gözlerini sol bileğindeki dikiş izlerinden kaldırdı ve karşı duvardaki saate baktı. Belli ki gözleri yanılmıştı bir an. Çünkü o bir saat değil, saat resmiydi. Ben çizmiştim. Üzerinde on iki adet akrep vardı. Ya da yelkovan. Tahmini zor. Çünkü birine isim vermek için diğeri de gerekli. Kısanın yanında uzun da olmalı. Ben hangisini düşünerek çizmiştim? Hiçbirini. Düşünmedim. Sadece çizdim. Aynanın karşısındaki duvara çizdiğim ayna resmi gibi. Aynayı gören bir ayna resmi. Ayna remini gören bir ayna. Sonra… böyle gidiyordu.

Ayak ucumda duran kolonya şişesini aldım ve son birkaç damlasını da döktüm mideme. Kusmamalıydım. Kusmamalıydım çünkü başka içeceğim bir şey kalmamıştı. Tutmalıydım o son birkaç damlayı midemde. Damarlarımda. Her neredeyse işte…

“Artık etmiyorum. Çünkü artık ölmek yeterince ilginç değil.” İlk cümlesinden on sekiz saniye sonra getirmişti devamını. Saymıştım. Neden saydığımı hatırlamıyorum. (Devamını okuyun…)

ilk intiharımda göbek bağımı kullandım. dördüncüsünde son kullanma tarihi geçmiş süt. on sekizincisinde kekeme bir baretta. en son bir kaşık su. boğuldum. iki hidrojen birden sunî teneffüs uyguladı. ben, iri göğüslü oksijene âşıktım oysa…

ilk cinayetimi eksi üç dakikalıkken işledim. annemi öldürdüm. çünkü doğmamalıydım. bu da bir intihar teşebbüsüydü bir bakıma. pişmanım. köpekler gibi. o yüzden köpekler gibi ölmek istiyorum artık. o yüzden bu şarap avuçlarımda.

beş yaşında ağır roman’ı izledim. sol göğüs kafesimden göbek deliğime kadar bir kesik attım tırnak makasıyla. salih gibi. dördüncü ağlayışıma sebep oldu bu acı. ilk üçünü hatırlamıyorum.

saçlarımın arasında hamam böcekleri besledim. sayıları arttıkça saçlarımı uzattım. eroini önce onların üzerinde test ettim. öldüklerini görünce umut ettim. ayak bileğimden enjekte ettim eroini. olmadı. dokuz yerimden daha denedim. üç ay komada kaldım. gözlerimi açtığımda ilk işim umut etmekten vazgeçmek oldu.

lorca okudum. rodrigo dinledim. zeybek oynadım. (Devamını okuyun…)

SAHNE-1

(Mekân.. Mekân yok. Hiçbir zaman olmadı. Hiç zaman da olmadı. Hep geç kalındı intiharlara. Ve en çok koşar adımlar yakıştı, hiçliğin o parantez araları yollarına. Sadece arka fonda bir müzik. Eski bir müzik. Çok eski bir müzik. O kadar ki; bütün kulaklarda ismi çizilmiş. Duyuluyor tanrının ayak izleri; uzaklaşırken dibi görülmüş şişelerden.)

KADIN: Neye bakıyorsun öyle?

ADAM: Şey. Parantezdekileri okuyorum da. Garip.

KADIN: O hep böyledir. Sürekli bohem. Sürekli bütün yükü taşıyan bir çift omuz sahipliği görünümü. Aslında bakarsan, yok öyle bir şey. Kendini bir bok zannediyor. Somut en ufak bir derdi yok. Geri zekâlı bir bunaktan başka bir şey değil… (Devamını okuyun…)

dilimin altına saklanmış
skala bir hevesti
ilk öpüşte dudaklarına bıraktığım
ki; hâlâ eksikliği takılıyor
kursağıma

söylesene,
daha kaç ‘günaydın’ gerekli
zehirli yelkovan ayazlarından kurtulmama? (Devamını okuyun…)