Bay Gri

”Zengin adamdan sanatçı olmaz, sanat için sürünmek lazım” ve “Herşeyimi bağışlayıp çoban olmak istiyorum” gibi kocaman laflar eden bir sanatçı o, her ne kadar değilim desede…

Kendimi bildiğimden beri dinliyorum onu. Hala ilk günkü gibi “Bu akşam ölürüm” diyor ölüyorum. “Söyleme” diyor, ben de söylettirmiyorum kimseye. En büyük hayalim; bir karavan alıp gitmek, onun gittiği yerlere. (Devamını okuyun…)

Trende, tramvayda, otobüste,
Minibüste ya da her neyse…
Sağa-sola bakınırken görürsün onu.
Yolculuk boyunca bakışırsınız.
Yıllardır tanışıyormuşçasına…
Ama cesaretini toplayıp konuşamazsın onunla.

Sonu hep hüsranla biter.
Çünkü genelde o senden,
Hep iki-üç durak önce iner… (Devamını okuyun…)

Sen gittin,
Elinde gözlerini okşayan bir mendil,
Cebinde tek yön gidiş bileti…
Binip gittin nereye gittiğini bilmediğin
Kara bir trenle, uzak diyarlara.
Arkanda yanan iki cansız bıraktın;
Biri ben, biri sigara…

Dumanımızı görür müsün, bilemem.
Ama rahatsız etmez galiba,
Öksürtmez seni.
Öyle uzaktasın ki,
Dumanım bile öpemez nefesini. (Devamını okuyun…)

Bir tek Allah korkum vardı,
Sevdadan da korkar oldum.
Gözlerimden yaş akmazdı,
Bebek gibi ağlar oldum.

Sevilirken büyüdüğüm,
Sokaklar bile kördüğüm.
Şimdi aynada gördüğüm,
Yüzden de utanır oldum. (Devamını okuyun…)

Gittiğin günden beri,
Takvim yapraklarından uçaklar yapıyorum
Ve bu uçakları,
Önündeki saksıda karanfil çiçekleri açan
Ahşap penceremden gökyüzüne bırakıyorum
Belki sana ulaşırlar diye. (Devamını okuyun…)

Bilmem kaçıncı el bir kitap gibiyiz.
Kim yıpranmadı ki bugüne kadar,
Hangimiz?
Hayatımıza girenlerin nefes izlerini
Taşımıyor muyuz hepimiz? (Devamını okuyun…)