Bay Gri

Başladığın gibi bitireceksin hayatını. Hiç eksilmeden, şerefinden, gururundan, haysiyetinden, onurundan ödün vermeden. Hiç kimsede küçücük bir sevgini bırakmadan. Kimseyi sevmeden.

Çünkü sevmiyorsundur  doğduğunda hiç kimseyi. Yalnızca annen olmalı yüreğinde. Doğarken yalnızca o vardı çünkü. Son nefesini vereceksen, sadece onun kollarında vereceksin. Kıyabilirsen tabi…

Hayatını bir güzele bağışlayıp, onun dudaklarında huzur bulup, o olmadan nefes alamama durumun da olmayacak. Bırakır çünkü en sadık kadın bile son nefesini verdikten sonra. Seninle olan, ölsen dahi yanında gelen bir kişi vardır sadece. Anne…  Annesinden dayak yiyen bir çocuğun Anne! Diye feryat etmesinden anladım onun sevgisinin ilahi büyüklüğünü.  Ve bu dünyaya bir kez daha gelsem, yalnız onun için gelirim diyecek kadar cüretkarım şimdilerde. (Devamını okuyun…)

iliklerimde hissediyorum yokluğunu.
varlığınla aşk’a bulanan yüreğim,
yokluğunda, musalla taşında çıkarıyor yorgunluğunu.
ve gözyaşlarımla büyütüyorum gençliğimi,
ömrünü sevdiğim.

gözlerinde cenneti gördüm güzel bakışlım
bir kar tanesine dokunmaya korktuğum gibi,
seni incitmekten çekiniyordum.
yaklaşmaya bile korkuyorum çoğu zaman
fakat uzak kalırsam da, nefes alamıyorum… (Devamını okuyun…)

Bir anda çekip gitmek istedim dün gece İstanbul’dan ama gidemedim. Ortasından başlanmış bir kitap gibi hissediyorum hayatı ama Hangi sayfayı okuduğumu kestiremedim. Herkes, her şey üstüme geliyor arkadaş. Kimse anlamıyor içimde ki çocuğun yakarışlarını. Bunaldım ve kapının önüne çıktım hava alıp, dağılan psikolojimi toplamak için.

İn cin top oynuyor derler ya, işte öyleydi sokağım, gecenin tam ortasında bir saatte. Alüminyum çerçeveleri olan ve hala inatla, her evde olan, beyaz  ve plastik şeyle asla değiştirmeyeceğim odama baktım bir ara. Genç bir adam gördüm o pencerenin önünde. Sigara içiyordu. Yanaklarımı kaplamış sakallarından, aşağıya iki damla yaş süzülüyordu. Her damlanın yere inişinde bir nefes daha çekiyordu sigarasından. Elinde rakı kadehi, parmaklarının arasında sigarası, gözleri ıslak ve uzaklara dalmış… (Devamını okuyun…)

İzleyen var mı bilmiyorum. Fakat, dün gece geç saatlerde İzmir Ekonomi Üniversitesinden canlı yayınlanan programda, tahminimce herkesin göremediği,  gözlerimi kocaman açmama neden olan şeyler gördüm. Gençler… Üniversite okuyan pırıl pırıl, bilgiye aç, körpeçik beyinlerinin daha jelatini açılmamış ışıl ışıl parlayan kardeşlerimin umutsuz, mutsuz, biçare, kaygılı, sıkıntılı olduğunu gördüm. Konunun ne olduğunu bile kaçırdım bazı anlarda. Gözlerim büyüdü, kan basıncım yükseldi, damarlarım gerildi. Şaşırmadım aslında ama ne yalan söyleyeyim korktum, tedirgin oldum ilk kez.

Sen kalk memleketinden, git bilmediğin şehirlere, gel en az 4 yıl dirsek çürüt, yeri geldiğinde parasız kal, uykusuz, stresli, sıkıntılı günlerden geç. Sonuç… Kocaman bir İ-Ş-S-İ-Z-L-İ-K öngörüsü ve gözlere yansıyan bir korku… (Öngörüden ötesi tabii) (Devamını okuyun…)

Siz hiç öldünüz mü?

Ölüp de tekrar dirildiniz mi? Körün gördüğünü siz de gördünüz mü karanlık gecelerde? Dibe vurdun mu ey dost. Dibe vurdun mu hiç? Kader dahil herkez aldattı mı seni?

Ben bir kez bittim zamanında. Ama öyle böyle bir bitiş değildi bu…Öldüm…Hiçliğin hiçliğinde volta attım, gözden kayboldum bir süre…

Döndüm…

Ama ölüydüm. (Devamını okuyun…)

Oynatmaya az kaldı Doktorum Nerde? İşverenler yüzünden Çıldıracağım…

Yaklaşık 4 ay süren iş arama sürecim ve bu süre içinde denediğim gir çık faaliyetlerinden sonra nihayet iş bulabildim. Buldum bulmasına fakat ülkenin Türkiye,  söz hakkının ise işverenin olduğunu unutmuşum bu süreç içerisinde…

Ama bir saniye…Öncelikle kısaca kendimi tanıtma arzusu kapladı içimi fazla detaya inmeden. Efendim bendeniz bir meslek Lisesi mezunu, Üniversiteyi eğitim sisteminin çarpıklığından (kızlar…, kumar masası,  delikanlı tribi, kuş gribi vs’ninde etkisi var bir perçem) yarıda bırakmış, yılların Anadolu üniversitesi İşletme bölümü öğrencisi, Elektrik elektronik mesleğine gönül vermiş bir bireyim. (Devamını okuyun…)