Hayatımın en curcunalı dönemini geçiriyorum. Öyle bir koşturmayla geçiyor ki günler, aylar; bazen 2011 senesinde olduğuma inanamıyorum. Zaman ne kadar çabuk geçiyor diye hayıflanıyorum sıklıkla, kendi kendime. Geçen yıllara bakınca, yolun yarısını geride bıraktığımı görüyorum. Tabii kaderimde ne kadar yaşamak var onu da bilmiyorum.
Yirmili yaşlarımın hemen başında ilk kızımı kucağıma aldım. Beş yıl sonrada ikinci kızımı.
Bir söz vardır; “Anlatılmaz, yaşanır”diye. Anlatmak çok zor annelik hissini. Yapı olarak fazlasıyla verici bir insan olduğum için, çocuklarımı büyütürken hiç zorlanmadım. Onların bana yaşattıkları sevinçleri, ilkleri asla unutmam mümkün değil. (Devamını okuyun…)





Son yorumlar