Bay Gri

Özlediğim şeyler var sana dair… Seninle bir fincan kahveyi yudum yudum paylaşmayı, elini sıkıca tutup amaçsızsa rüzgar bizi nereye savurursa orayı dolaşmayı, birlikte bol küfürlü maçlar izleyip bundan büyük keyif almayı, yorulunca göğsüne uzanıp huzur dolu bir uykuya dalmayı ve sabah senin öpücüklerinle uyanmayı özledim…

Çok şey var sana dair… Unutulmayacak çok şey var… Yaşadığımız ve ne yaparsak yapalım hiçbir zaman geri getiremeyeceğimiz çok şey var… Özlüyorum seni… Öyle böyle değil özlemimin şiddeti…

Şimdilerde bir yol ayrımı gözlerimin önünde. Bir ucunda sen varsın, diğer bir ucunda mavi bir deniz… Düşünüyorum kim daha vazgeçilmezdir diye… Sonunda anladım; kimse vazgeçilmez değilmiş yüreğimde.  (Devamını okuyun…)

Şu dünyadaki en önemli şey nedir? Mutlu olmak… Peki, mutlu olmak için neler gereklidir? Başarılı olmak, iyi para kazanmak, iyi bir kariyer yapmak, lüks bir araba, belki lüks bir çanta… Peki, bunların bir sonu var mı hayatında? Bir üst limite yani… Aldığın her şeyin bir üst modeli çıktığı anda gitmeyecek mi mutluluğun daha iyisine başkaları sahip olabildiği için. Aslında kimseler bilmez ama aşk’tır en önemli olan şey. İnsanlar aşk’taki mutluluğun, huzurun bir parçasını bulabilmek için alır dururlar. Böyle vurgulayarak söyleyeceksin ama bu kelimeyi, öyle sıradan bir kelime olarak değil. İçi dolu dolu olacak yani şu 3 harfin… (Devamını okuyun…)

Hayat beni çekerken herşeyden, sen belkide bir fincan kahvenin kırk yıl hatırındasın şu dakikalarda. Özledim demek geliyor içimden ama inan izin vermiyor kalbin sızısı. Ne tuhafdır değil mi? Kaç kez sorarsın kendine, yinede cevap bulamazsın sorularına…

Hayat nereye kadar? Ne delilikler geliyor içimden şu an bilemezsin.  Mesala atlayıp bir yük trenine saatlerce gitmek gitmek… Uzaklara senden ve senin gibilerden çok uzaklara, kimsenin yüzünü göremeyeceği, gözlerini tutamayacağı çok uzaklara…

Ya da bir otel odasına kapanıp, çekip kalın perdeleri , kıvrılıp yatağa saatlerce dikip tavana gözlerini, bir film şeridi gibi sana dair ne varsa izlemek ölesine… (Devamını okuyun…)

Hiç gitmem sanıyordun değil mi… Hep seninle kalacağımı, senden hiç vazgeçmeyeceğimi… Hatta sen ne yaparsan yap görmezden gelip sabredeceğimi düşünüyordun… Aklının ucundan bile geçmiyordu değil mi gerçekten seni silebileceğim tamamen.

Biliyor musun geçmişe baktığımda aslında ben senin için çabalamadım hiç. Ben seninle birlikte kazandığım o eşsiz uyumu kaybetmemek, biriktirdim değerleri boş şeyler yüzünden harcamamak için uğraştım hep… Derdim sen değildin. Benim tek derdim emeklerimdi…

Sevgimi hakedip haketmediğini çok sonraları anladım. En çok da senin olmadığın zamanlarda… Duvarlar sensiz üzerime geldiğinde, senin yüzünden gözyaşı döktüğümde ve beni bırakıp kendi çıkarların için gittiğinde anladım neye değip neye değmeyeceğini… (Devamını okuyun…)

Düşlerle düşünceler bir olmayınca, içten gelen tutarsızlıklar sahipsiz bir kalpte yerini bulunca, bedel olarak hayal kırıklığının en büyüğünü yaşıyor belki de insan… Biraz ona inat, biraz da yaşananlara; sen dursan da dönmeye devam ediyor dünya…

Bazen her ne kadar olanı biteni sorgulasan da, temize çekip yeni bir sayfa açmaya çalışsan da ardında bıraktığın gibi durmuyor hiçbir şey… Dünya dönüyor,zaman hızla akıp geçiyor… Dünya dönüyor, insanlar değişiyor ya da insanlar büyüyor…

Geriye dönüp baktığında, huzurla gülümseyebiliyorsan ardında bıraktıklarına işte o zaman doğru yoldasın demektir. Sen yaşadığın her şeye inat ne olursa olsun sadece gülümse… Hem de öyle bir gülümse ki hayata Sezen’in de dediği gibi tüm bulutlar gitsin… (Devamını okuyun…)

İçimde tutamadığım, gözlerimden taşan yaşlarda saklısın şimdi… Akan her damla göz yaşımda biraz sen varsın, biraz da ben… Bir ayrılığın senfonik vedası bu yaşadığımız… Biraz senden gidiyor hayat, biraz da benden… Bilirsin işte ayrılık kalpten geçip, kafana kuru sıkı tabancanın namlusu gibi dayandığında yapacak pek bir şeyi kalmıyor insanın. Bizim için dün bitti, yarın olacaklar içinse ikimiz de biliyoruz ki artık çok geç…

Mesela hiç adını Ceren ya da Bade koyacağımız bir kızımız olmayacak bizim. Ya da ” hayatım üç artı bir yerine, dört artı bir evimiz olsun bir odasını resim odası yapacağım” diyebileceğim bir evimiz de olmayacak. Bizi bazen kıskanan, bazense bize imrenerek bakan komşularımızsa hiç olmayacak hayatımızda. Sen işten eve geldiğinde tek başına o buz gibi olan evine girdiğinde yine tek başına bir şeyler atıştırmak zorunda kalacaksın mutfakta. Biliyorsun çünkü ben yanında olmayacağım… (Devamını okuyun…)