Ne kadar acı, insan acılar çektikçe kalbinin yüzünden bu acıları çektiğini anlayınca yok sayabiliyor kalbini, kalpsizim ben diyebiliyor kolayca…İnkar ediyor kalbini duygularını, hayır hayır aslında çok kolay olmuyor umutları kırılıyor, yapayalnız kalıyor, gözyaşlarını tükenircesine akıtıyor, değer bilmeyen her birinin ardına her defasında farklı bir kuytusunda buluyor kendini bu soğuk hayatın…
Ve her seferinde bir el bekliyor onu oradan çıkaracak, gözyaşlarına dokunacak, nefesiyle onu ısıtacak!!! evet böyle kırılıyor her defasında ümitleri. Bunları yaşamaktan yorulduğunda kapısını çalan her yeniye evde yokum diyebiliyor, aslında göstermek istemiyor yaralarını, kapı her açılışında onu yaraladı çok iyi biliyor. Aşk acısını çekerken uzaklara duyduğu özlemlerde kaybettiği benliğini ve buz kesen ruhunu hiçbir şey ısıtmıyor artık. Kalbinde en derin yaralar da gidenlerin bıraktıklarıydı oysa ne kadar çok sevmişti ama, boşuna diyordu kendi kendine. (Devamını okuyun…)
Son yorumlar