Ben hep yazarak anlatırım düşüncelerimi, bir başlarım yazmaya bakmışsın ki cümleler birbirini kovalıyor, benden önce noktayı koyuyor. Bir şey görmeyeyim, aman bana bir laf edilmesin, hemen başlıyorum yazmaya, hınçımı satırlar arasına saklıyorum.
Öyle büyük oluyor ki öfkem, dersiniz yanardağ gibi patlamışım. Diyorum kendime “ya hayatta neler var büyütme bu kadar” gelde dinlet… Yani anlayacağınız kendime bile söz geçiremiyorum. Savaşlarda sihahsız savaşamazsınız ya, bende kalemimi öyle kullanıyorum. Yazdıktan sonra bende tarifsiz bir rahatlama, karşımdaki anlamasada ben içimdekileri döktüm ya, yeter bana diyorum. (Devamını okuyun…)





Son yorumlar