Bay Gri

Bazen insan çok karışıyor. Bugünde karmaşığım çoook..Özlemlerim yüreğime güm güm vuruyor. Bu özlem nasıl bir duygu yaaa ….Kimi zaman tatlı bir his, kimi zamansa insanı çökerten bir duygu. Herkes bir şeyler özlüyordur mutlaka, çünkü özlemek tükenmek bilmeyen bir duygu.

Herkesi, her şeyi özleyebiliyor insan…Eğer özlenen bir sevgiliyse vay halimize, işin içinde mutlaka bol gözyaşı da vardır.Özlemek sabretmektir çoğu zaman, özlemek kavuşmaktır bazen, takvimleri işaretlemektir gün ve gün geleceğini umut ederek… (Devamını okuyun…)

En çok neyi erteleriz yaşamımızda hiç düşündünüzmü? Söylenmemiş sözlerimiz, yarım askıda kalan duygularımız yokmu… Özgürce söyleyebiliyormusunuz karşınızdakine, haykırabiliyormusunuz sevdiğinizi, sevdanızı yada öfkenizi….

Herkes birbirine seni seviyorum, aşkım sözlerini kolayca söyleyebiliyor. Peki sevgimizi karşımızdakine  hareketlerimizle gösterebiliyormuyuz….”Ailem beni severdi, babamın beni sevdiğini bilirdim ama bana birkez  de olsa söylemedi sevdiğini, başımı okşamadı”  sözlerini okuyoruz (Devamını okuyun…)

Bursa’dan canlı yayından merhaba:) Türkiye-Ermenistan maçı 2-0 galibiyetimizle bitti, yerini büyük bir coşkuya bıraktı. Dışarıda insan sesleri, davul sesleri, korna sesleri birbirine karışmış coşku son sürat devam ediyor. Arada arabalar duruyor içinden çıkanlar  arabaların önünde  oynamaya başlıyor:) Bir süre oynadıkdan sonra arabalara binip yollarına devam ediyorlar.

Maç günleri stad etrafındaki hazırlıklara tanık oluyorum. Ama en çok seyyar köftecilerin yanından geçerken kötü oluyorum. İç sesim al, mis gibi kokuyor bak derken bir tarafımda hadi yoluna devam et diyor. Tabiiki yoluma devam ediyorum:) (Devamını okuyun…)

Susmalıyım, uzaklaşmalıyım, gitmeliyim ardıma bakmadan…Bunu yapabilmeyim, bu gücü kendimde bulmalıyım…Bu ben olmamalıyım, aynada baktığım yüz benim değil, tanımadığım, anlayamadığım doğrularına ters düşmüş biri var karşımda. Ben kimim, neyim…

Bu gerçekten benmiyim, sanmıyorum bu gördüğüm sendeki ben belkide…içimdeki çığlıkları susturmalımıyım, yoksa sesim kısılana kadar bağırmalımıyım…Bırakayım kalbim en şiddetiyle çarpmaya devammı etsin, yoksa rengi iyice solsunmu? Şarkılardanda vazgeçmek lazım, yada en damarlarını dinlemek. Çikolata yemeğide bırakmalıyım… (Devamını okuyun…)

Baktığınızda hayaller kurduğunuz, her evresine şahit oduğunuz, hergün gözlemlediğiniz bir ağacınız varmı sizinde? Benim  var hemde iki tane. Biri ofisin önünde, hergün izliyorum onu, kahvemi karşısında içiyorum, bugünler de yavaş yavaş yalnız kalışını izliyorum. Hergün biraz daha soluyor rengi, hergün biraz daha yalnız kalıyor.

Bir süre sonra tamamen yalnız kalacak, terkedecek her bir yaprağı onu…Diğer ağacım Bursa-Gemlik yolunda…45 dakika süren bir yolculukta yeşilin her rengiyle karşılaşabiliyorum. Bulunduğum bölgeden ayrıldığımda bir ezan sesini duymadığımda kendimi huzursuz hissediyorum, birde yeşilden uzak yerlerde. Nefes aldığımı hissedemiyorum sanki. Burdaki ağacım bir tepede. O tepe ona ait sanki, o tepenin hakimi o. Tek başına salınıyor orda…Gelip geçerken bakışıyoruz:) (Devamını okuyun…)

Sonbaharın renkleri kendini göstermeye başlıyor. Ofisten dışarıya baktığımda herkeste farklı kıyafet görüyorum. Askılı giyenler, mont giyenler, açık ayakkabı giymeye devam edenler, çizmeler. Hepsini bir ada görebiliyoruz bu mevsimde.

Şimdi bir yağmur yağsın deri ceketlerde çıkar hemen. Kiminle konuştuysam grip olmuş. Hatta bizim evde bile var yeğenim grip. Zaten grip eve birkez girdiği zaman evdeki herkesi dolaşmadan çıkmıyor nedense. Şu an sıramımı bekliyorum bilemiyorum ama mümkünse lütfen benden uzak olsun. (Devamını okuyun…)

Kendi kendime bugün güzel birgün olacak diyerek, yataktan resmen sürünerek kalktım. Ofise gelmek için hazırlanırken sıra küpelerime gelmişti ki,  kulağıma taktığım iki küçük küpe beni aldı geçmişte güzel bir yolculuğa çıkardı, aynada sanki o günün seyrine daldım.

Bir arkadaşımı ziyarete gitmiştim Ankara’ya, uzun bir süreden sonra ilk kez görecektim onu. Kış mevsimiydi havada baya soğuktu, iş yerine gittiğimde çok hoş karşıladı beni, o tertemiz plastik bardaklara kahve bile yaptı kendi elleriyle:) Hatta kısada olsa elektrik sobasını bile paylaştı benimle…Kısa diyorum çünkü sen üşümüyorsun sanırım dedikten sonra
hemen kendine çevirdi sobayı, misafiriz ya sesimiz çıkmadı:) (Devamını okuyun…)