Bay Gri

Pera’ nın arnavut kaldırımlı dar sokaklarındaki geçmiş zaman kokan sahaf dükkanında karşılaştıklarında ağaçlar yapraklarını yeni yeni dökmeye başlamıştı.

Kızıl bir günbatımında çalıştığı hanın kapısından çıkan Aysel uzun zamandır arayıpta bulamadığı bir taraftan da okumak için can attığı kitabı bulma ümidiyle yönünü Taksim tarafına çevirdi.

Hızlı ve sert adımlarla Galatasaray‘ın arka sokaklarına dalarken bir taraftan da eve geç kalmaması gerektiğinin telkinini veriyordu kendine. Uzun yıllar olmuştu ailesi taşı toprağı altın İstanbul’a geleli.Anne ve babası bu büyülü şehirde açmışlardı gözlerini dünyaya, burada büyüyüp, hayatlarındaki ilkleri bu modern dünyada fakat asla geleneklerinden uzaklaşmadan yaşamışlardı. (Devamını okuyun…)

-Güçlü olmalısın. Her zamankinden daha güçlü.

-Neden? Neden güçlü olmalıyım? Güçlü olmak istemiyorum, çok güçsüz olmak, yok olmak istiyorum.

-Sevdiklerin için

-Neden? Sevdiklerim güçsüz  olursam sevmezler mi artık beni? Ya da daha mı az severler. O zaman sevdiklerim neden sevdiklerim dir ki? (Devamını okuyun…)

Bilmiyorum kaç zamandır ordasın, geldiğimden beri sanki hep yanımdasın yeşil yaprakların ve dalların ile her sabah selamlarken beni sincapların gülücükleri aydınlatıyordu günlerimi.Varlığın beni mutlu ediyordu heybetli gövdende şefkatle ev sahipliği yaptığın nice evsizler senin varlığında kışın güzelliğini yaşıyordu.

Rüzgarlı gecelerde siper ediyordun kendini soğuğa kış uykusuna yatan yavruların uyanmasın diye şarkılar söylüyordun rüzgarlara inat biliyorum annesiydin sen hayvanların ve sana verilen görevi en güzel biçimde yerine getiriyordun..

Bir sabah yine senin için camın önüne geldiğimde gördüklerime inanamadım, ellerinde elektrikli testereler senin canını yakıyorlardı çığlıkların benliğimi sarsarken nasıl oluyor da seni duymuyorlardı.

Dediklerine göre yaşlanmışsın artık gitme vaktin gelmiş isyan ediyor ölecekse yerinde ölsün diyordum ama dinlemediler…Yavruların ne olacaktı peki sincaplar,ağaçkakanlar kuşlar böcekler hepsi öksüz kalacaktı!! (Devamını okuyun…)

Belki mevlana olamayız bu hayatta ama yapabileceklerimiz var…Yaşayıp bu dünyadan zamanı gelince göçmüş insanlar, bazıları çok şey bırakmış ardında kendini hatırlatacak bazıları unutturmuş varlığını. İkisi arasında fark var değil mi? Büyük bir fark var düşünceleri bu negatif de olsa pozitif de kendilerini hatırlatmayı başarmışlar.

Hepsi kendi alanında düşünceleriyle tarih sahnesine yeni bir idol olmuşlar. İnsanın kendisini şanslı hissetmesi için geçmişe şöyle bir göz atması yeterli olacaktır sanırım, kocaman bir düşünce okyanusu sizi Selamlarken siz okyanusun içindekileri merak etmeye başlarsınız bile…Farklı düşünceler her zaman zıt kutuplar gibi birbirini itiyor gibi görünse de aslında bir bütünün iki yarısından başka bir şey değildir. Size düşen ise okyanusun bir noktasına bakmak yerine onu bir bütün olarak kabul etmektir. Düşünceler de böyledir fikirler inanışlar hepsi aslında zıtlıkların birlikteliğiyle harmanlanmış iç içe geçmiş varlıklar bütünüdür. Onları var eden insanlar yaşatan insanlar yok eden yine insanlar olmuştur. (Devamını okuyun…)