Bay Gri

Yalnızlık çalışıyorum bu aralar….

Ya da yalnızlığı anlamaktan ötesi var diyorum..umutsuzlukta en büyük umuttur içinde bulunduğum yabancılaşma halinde..tam da şu anda…

Şimdi kalkıp yüreğime dokunuyorum..onu acıyla tahrik ediyorum..gürültünün içinde ki sessizliği işaret ediyorum ona..yalnızlığın yapıcılığını ve yıkıcılığını öğretiyorum. (Devamını okuyun…)

Eni konu sert bi rüzgar..dalgaların yalayıp durduğu beton zemin..oturduğum çay bahçesinin altı deniz…dolduruldu buralar..

Kocaman kamyonlarla taşıdılar taşları buraya..ilk yıl yosun tutmadı bu taşlar..denize yüzünü vermiş, yanaklarını ıslatıp durmuşlardı..artık yeşil yeşil bakıyorlar…deniz yanına yöresine alıştı..alıştırdı yanına yöresini kendine. (Devamını okuyun…)

Yabancı bir evde duvar saatlerine saklanıyor uygunsuz yüzüm, zamanı yakalamak elimde değil, elimden alınıyor ısrarla uykusuzluğum, yaşlanıyor gözlerim. Çünkü bitmiş bir filmin seyircisiyim artık. Oyuncular anlamış bu yüzden gülmüşler halime, ve bu yüzden bir araya gelemedi. Karar, şans ve haber, çünkü ben bi yerde hata yaptım ama nerde?

Eskimeye yüz tutmuş bir masalı tekrar anlatmış da olabilirim, belki bu bir balkon sefası, kimbilir bir şehir belleğinde, habis bir resmin ayrıntısız gölgesi..tanıdık yüzler aranıyor..hiç bir ses yok sanırım, duvar saati öldürmüş kendini. (Devamını okuyun…)

Seni anlatıyorum, sen de beni, sende ötekileri…dolmuştayım dün, şöför bastı radyonun düğmesine..(sahi ne çok düğmeye basıyoruz biz ) radyoda şarkı allah belanı versin..dinliyorum dinliyorlar..insan böyle bi şeyi nasıl dinler..ya da insanı kolaycı, insanı bencil, acımasız, sevgisiz nasıl kılar?

Bir sevgi bu ..onun düşündüğüyse sadece “çok satış”..çünkü dinliyorlar..gencecik bir insanın bu kadar acımasız olmasını içim almıyor. Bunu böyle yazmaya da içim elvermiyor..bizim umuda sevgiye ihtiyacımız varken üstelik..susuyorum..çünkü biliyorum ki başka bir yerde başka bir genç bana bir umut bırakıyor, başka bir tınıyla.. “belki üzerimizden bir bulut geçer” (Devamını okuyun…)

Eski destanların birin de “yeni yola çıkmak için küçük ayı beklemek gerek…” diye bahsi geçen aymış ŞUBAT..

Dünüm de acı bi giriş yapmışım bu aya..22 yıl her yeni yılla “ocak ay”ım hep boşluk..ve hep illa kazınırcasına belleğe, hep yitim ayı ben de..

Hep başlamalarım şubata endeksli..hele bi şubat gelsin dediğim.. .beklediğim ay..yolum şubatta..bugüne taşıdıklarımla yola devam anı.. (Devamını okuyun…)

Bir “öndeyiş”in tılsımında kaldı herşey,..artık gidecek yerim de yok, oradasınız; çakılı durarak zamanın toprak altında yangından kalan yerlerinizi kemirdiği yerde..

ÖMRÜMCE KENDİMİ HEP SÖZDE BULDUM
SÖZ CEHENNEMİMDİ YANIP KAVRULDUM..

Yanıp kavrulduğum yerden sonra , o daracık karanlıktayım şimdi..ne bir martı süzülüşü, ne kırlangıç uçuşu yok göğümde..selvilerin salınışlarıyla da ilgili değilim… (Devamını okuyun…)