Bay Gri

Hayata sobelenmiş ve her fırsatta kızgın lavlarla yoğrulan düşüncelerim, yüz buruşturan yargılardan sıyrılıp, tüm tezatlığıyla ve de tüm umursamazlığıyla steril yerleşim bölgelerine gayri nizami soru işaretleri bırakıp kaçıyor. “Ben soruları ve işaretlerini bırakır kaçarım arkadaş… verilen cevaplar beni ilgilendirmez” diyebilmek acayip haz veren ve oldukçada hastalıklı bir durum farkındayım.  Bu durumu bilenler bilir, bilmeyenlerde zaten melek insanlardır.

Aklından geçenleri soydukça; zümrüt gözlerinden fışkıran sahte şefkat! kancık bir pusunun az öncesi ve yaklaştıkça ağzı sulanan aldanışın kahpeliği gibi; “işte bu dercesine” çıkıyor ortaya… Bu ortaya çıkışlardır aklımın içini sıfırlayan ve inadına güvensizlik bir o kadarda yanılma dürtüsü enjekte eden. Yeni önermem ben dahil herşey saçma ve ben bunu çok iyi biliyorum… (Devamını okuyun…)

gözlerin
hala devriye geziyor
gecelerimde
hecelerim çoktan yasaklanmış
siyatik olmuş umutlarım
falakalara yatmaktan (Devamını okuyun…)

Gerizekâlı dünya serüvenini beyin kıvrımlarımdaki cam kenarı koltuktan izleyip, normal bir insan IQ’süyle süzgeçten geçirip hiç bir işe yaramayacağını bildiğim halde üstüne düşünüyorum. Sağır kalabilmek mümkün değil, ucundan köşesinden lağım sıçrıyor üstüme, isteyerek veya zorunlu belkide boğulmak korkusu ile modifiye edilmiş hayatların nefesine eşlik ediyorum.

Uzun uzun ve yoğunluklu şizofren nöbetlerin dışa vurumu, tüm gücümle herşeye ama herşeye bağırarak küfretmek oluyor, belkide saçma! kesinlikle saçma… Ama harcadığım efor sonrasındaki dinginlik ve devamındaki ölüm sessizliği süper ve iyi geliyor. (Devamını okuyun…)

Kadavra hissizliğimi bağışla, inan şaşıramıyorum artık, ötenazi düşleri gören ve ölümüne hayran sınırda kişiliğimi bağışla. Çok sık içiyorum babamın Erdek’ten kaçak tütünle sarıp gönderdiği sigaralardan, sürekli içimde zehirli bir duman diğer zehirlerle sarmaş dolaş dolaşıyor.

Bir tek yağmurdan vazgeçemem, bir gün cesetimi gömersem, yağmuru; toprağın yağmura olan hasretiyle özlerim. En iyi şeyleri hep yağmurun şahitliğinde yaşadım, yağmur iklimime ne zaman uğrasa, en dişi damlalarını ağız tadıyla ıslanayım diye ve en iyi şeyler ummadığım zamanlarda olsun diye tesadüfler üretir yağar başıma… (Devamını okuyun…)

Kronik aşk yetmezliğinden muzdariptim, fazla zamanım yoktu, muhtemelen beş şiir sonra ölecektim. İda dağından kaçıp Olympos’a gitmek ölümsüz olmak için tek çözümdü, öyle yaptım! sundum şiirlerimi Olympos’un yüce tanrısı Zeus’a.

Gülümsedi…
Şairliğime bağışlamıştı cüretimi mitolojik tanrıların üstün yöneticisi çapkın Zeus.

O bilirdi; şairler ağlak, sümüklü ve ota boka duygu yapan iyi adamlardı, yoksa yoksa göklerin ve yağmuların tanrısı, bulutları bir araya getiren kudret, kendisini kızdıranları, yeminini bozanları ve yalan söyleyenleri fırlattığı şimşeklerle cezalandırırdı. (Devamını okuyun…)

Dün yazdığım, iki yazımdan da anlaşılacağı gibi; Dün sabah güne, sıyrık hallerde göz açtım. Belli ki uykumun bir yerinde su kaynatmış, tel kopartmıştım. Bir şey tetiklemiş olmalıydı eski arızayı. Ama servise gerek kalmadı. oturup size yazdım.

Telefonum çaldı. Kızkardeşim, ” İyi misin?” dedi. Her zamanki gevşek sorusu, belli ki bugün dardı. Yazımı okuduğunu hemen anladım. Sıyırmak kadar eğlenmek de bedavaydı. Onu görmek istedi içim. Ağzını aradım. Baktım işi de yoktu. Ehh öyleyse kaygılanıp bize gelsin diye diplerimden ona çiçek topladım. ”İyi değilim” dedim. ”Hayrola evde bir sorun mu var?” diye çarçabuk ekledi. Benden, ”Tabi ki Hayır” cevabı geldi. Sanki bizim evi bilmezmiş gibi. (Devamını okuyun…)