Ben alışamadım şiddetle sevilmeye, ruhumun derinine kadar inen tokatların açtığı yaralara bakarak geçti günlerim..
İçimde kanayan yaraları kimseye göstermeden yaşamaya alışamadım bir türlü..ruhumda yankılanan nefret çığlıklarını susturmaya gücüm kalmadı.
Ben bir köleydim ve ne isteniyorsa onu yapmalıydım sadece, düşüncem isteğim kişisel hiçbir beklentim olamazdı. Karnım doyuyordu evim vardı her şey vardı ama sevgi yoktu. (Devamını okuyun…)




Son yorumlar