Yoldaşını iki gün olmuştu kaybedeli. Henüz farkında değildi. Kanıyordu bir yerleri, yakıyordu ciğerini. Gelenler gidenler, elini tutan acısını hafifletmeye çalışanlar vardı. Gündüzleri geçiyordu ya geceleri bir türlü bitmiyordu.
Korkutuyordu karanlık. Yüzleşmeyi öğrenememişti henüz acıtan gerçekle. Sesler duyuyordu. Onu çağıran sesler. Panik oluyordu fırlıyordu yataktan. Fırlıyordu onunla birlikte ablası, annesi…
Soran acı gözler ondan yanıt istiyordu.
“Çorabını istedi.” Diyordu titrek. (Devamını okuyun…)






Son yorumlar