Liseyi bitirdiğim 90′lı yıllar, Üsküdardaki tüm liselerde tanıdıklarım var, çevrem çok geniş, istediğim zaman bin kişiyi istediğim yere toplayabiliyorum, bende senede 2 çay partisi düzenleyip kazandığım parayla uzun süre geçiniyorum.

Yine parasız kaldığım bir dönem, parti yapmak için yer arıyorum, daha önce 2 parti yaptığım Nakkaştepedeki Şahintepesi adlı yer el değiştirmiş işleteni tanımıyorum, önce başka yerlere baktım, anlaşamayınca yine Şahintepesi resterona gittim. (Devamını gör…)

Bir hayata itirazın cümle kapısıdır ayna, ya da kabul edişin ve düşlerin azınlıkta kaldığı bir serüveni en çok aynalar yansıtır. Bilirkişidir ayna ihmale gelmez ve bir hayal kumpanyasıdır, birgün kırılır ellerimizde, düşer yanlış çoğunluklara.

Unutamadığımızdır ayna, yoksul bir terzi dükkanında, çocukluğumuzdan kalan, bir bayram elbisesi provasında. Bazen de bir azar nedenidir ayna, şarkı söyler gibi bir annenin, yarı ciddi dudaklarıyla..önünde durduğumuz aynanın, nazar değmesin adına, düşer bazen yüzümüz aynaların dışına. (Devamını gör…)

Hayatında ilk basışı çürük tahtaya, O’na ağır bedeller ödetti. Çocukken arkadaşlarıyla viran bir evde keşif yaparken çürük tahtaya bastı. “Beynine giden damar zedelenmiş, krizleri ondan” demiş doktor. O gün den sonra ne zaman geleceği belli olmayan krizlerle yaşadı.

Çalışamadı akranları gibi, taşın suyunu çıkaramadı. Babası o çok küçükken ölmüş. Ben çok az hatırlıyorum.  Öldükten sonra  öfkeli gözü kara  bir çocuk oldu. Hani “göğe taş atıp altına duran çocuk” lardan. Nerede, ne zaman oyunu dağıtacağı belli olmazdı.  Git gide içine kapandı. Kocaman tahta kapılarının önünde olurdu hep. Yanına oynamaya gittiğimde konuşmaz oldu benimle. (Devamını gör…)

Cümleye nasıl başlayacağınızı bilemeden, defalarca karaladınızmı yazdıklarınızı? Yüreğiniz coşup coşup taşarken, mutluluğu dile getiremezsiniz hep başa döner ya kalemininiz, işte öyle tarifsiz duygular karmaşasındayım…

Beklemiyordum seni birden düştün gözlerime, ellerim titriyor, gülümseyişlerim değişti. Oysa bir daha bana uğramaz bu haller diyordum. Bu huzurda barındır beni, sar sarmala kollarında, saçlarımı okşa, gözlerine bakayım saatlerce dokunmasınlar bize… (Devamını gör…)

Gecenin en güzel anında gökyüzünde kanat çırpan martılara baktınızmı hiç? Bembeyaz kanatları nasılda büyüleyici gözükür hiç farkettinizmi?

Bugün İstiklal caddesinde onca insan arasında kafamı çevirdim güzel İstanbul’umun kar kokulu, doyumsuz semalarına…O güzelliğe daldım birkaç dakikalığına martılarla uçtum sanki, sanki benim kanatlarımdı, sanki ben bakıyordum aşağıdaki kalabalığa… (Devamını gör…)

Haykırıyordu acı acı; isyan ediyordu Allaha. Neden onu benden aldın neden yaşatmıyorsun? Beni de al şimdi al da dinsin içimdeki sızı…Zayıf bedeni daha fazla dayanamadı bu acıya yıkıldı. Kalkmak istedi olmadı. Son kez direndi ve kalktı ayağa…

Dimdik ayaktaydı işte…Gözyaşlarının yerini korkunç kahkahaları almıştı…Delirmişti adeta kimse onu durduramıyor kimse derdine çare bulamıyordu. Öfkeyliydi ona yardım etmeye çalışan herkese. Sımsıcak bir dokunuştu onu kendine getiren tükendiğini anladığı anda çıktı karşısına o gizemli adam. Peki kimdi bu adam niçin bu kadar çok sevmişti deli bir kızı? (Devamını gör…)

Nazım Hikmet’ in dediği gibi; Bana mutluluğun resmini yapabilir misin? Mutluluğun resmini yapmışlar belki ama herkesin kendi mutluluğu vardır bana göre.

Hayatınızda hiç nefes alırken mutlu olup olmadığınızı düşündünüz mü? Heleki ruhunuzu huzura ulaştıran bir şehirde? Güneşe gözlerinizi kırpmadan bakma çabalarınız, aradığınız yüzler, duymak istediğiniz sesler. (Devamını gör…)

Oysa ne güzeldi bugün…Bir haber sarstı tüm gecemi. İlk sorduğum şu oldu; rahatmısın orda şimdi?  Bu kadar erken gitmenin ne alemi vardı ki?

Gecenin sabaha koştuğu bu saatte, ne yersiz bir telefondu deminkisi…Oysa uyuyacaktık ve yeni güne uyanacaktık. Senelerdir görüşmedik kabul ediyorum ama maillerde buluşmuştuk hep. (Devamını gör…)

-Güçlü olmalısın. Her zamankinden daha güçlü.

-Neden? Neden güçlü olmalıyım? Güçlü olmak istemiyorum, çok güçsüz olmak, yok olmak istiyorum.

-Sevdiklerin için

-Neden? Sevdiklerim güçsüz  olursam sevmezler mi artık beni? Ya da daha mı az severler. O zaman sevdiklerim neden sevdiklerim dir ki? (Devamını gör…)

Kaç dostumuz var hayatımızda? Birlikte kahve içerken eşsiz kokusunu hissettiğimiz. Birden, sözleşmiş gibi akıveren gözyaşlarımız.

Kaç tane tutunduğumuz dalımız var çıt diye kırılmadan? İyi kalpler savunmasız mı oluyor? Bir dostumuzu tam kalbinden sevebiliyor muyuz?

Ben seviyorum. Tam kalbinden seviyorum hem…Bir gün gelip kalbini ameliyat edeceklerini söylüyor. Ağzı cesur laflar etse de gözleri muhbir. Ele veriyor hemen. Ve bardağın dolduğu bir anda çıkagelirsiniz. Pat diye patlar. Boşalır sözleşmiş gözyaşları. Titreyerek sarılırsınız. “Geçecek, inan geçecek” başka laf etmez ağzınız. İçinizdeki korkuları ele vermemek için. (Devamını gör…)

Beni tanımadan iç dünyamı dış dünyamı bilmeden kimse yargılayamaz. Evet soğuk duruyorum insanlara karşı ve ciddi bir duruşum var. Tanımadığım ya da yeni yeni görüştüğüm insanlara şirinlik edemem ki, insanlar arasında mesafe olmalı diye düşünüyorum. Bu mesafeleri de seviyorum…

Beni tanıyanlar bilirler cana yakın sevecen birazcık safla aptal karışımı olan biriyim ve bir konu varsa ortada üzerime düşeni sonuna kadar yaparım. Gördüğüme kayıtsız kalmam bunu da kendime yakıştıramam, birçok kişi enayi aptal gibi görse de… (Devamını gör…)